ERENLER.Μια εμπνευσμένη ιδέα για την αξιοποίηση του και μερικές φωτογραφίες που τράβηξα στο πλοίο.

Tο Νοέμβριο του 2001 το πλοίο ERENLER κατασκευασμένο το 1911 σε Αγγλικό ναυπηγείο, ναυαγεί στη Ζάκυνθο,
μεταφέροντας το μεγαλύτερο ανθρώπινο φορτίο στη σύγχρονη ιστορία της μετανάστευσης, στην ευρύτερη περιοχή.
Συνδέεται με ένα σημαντικό γεγονός για την σύγχρονη ιστορία της περιοχής, της Ευρώπης και ολόκληρης της ανθρωπότητας,
αφού ποτέ άλλοτε δεν έχουν καταγραφεί στη Μεσόγειο τόσοι μετανάστες (750 άτομα, οικονομικοί μετανάστες και πολιτικοί
πρόσφυγες, απομακρινόμενοι ή καταδιωγμένοι από εμπόλεμες περιοχές) σε ένα σκάφος. Αποτελεί μνημείο ανθρωπιστικής
αντιμετώπισης του ανθρώπινου φορτίου του από σύσσωμο σχεδόν τον πληθυσμό της Ζακύνθου, που με μια πρωτοφανή
για τα παγκόσμια δεδομένα κινητοποίηση έδωσε μαθήματα ανθρωπιάς σε ολόκληρο το σημερινό κόσμο. Η κήρυξη του πλοίου
ERENLER σε Νεότερο Διατηρητέο και Ιστορικό Μνημείο δίνει τη δυνατότητα αξιοποίησής του, στη Ζάκυνθο, ως πλωτού
εκθεσιακού χώρου που μπορεί να φιλοξενεί μόνιμη έκθεση για το συγκεκριμένο γεγονός και τη συμπαράσταση των ντόπιων
στους ανθρώπους-φορτίο του πλοίου, όπως και περιοδικές εκθέσεις με περιεχόμενο αντιρατσιστικό ή γενικότερα θεμάτων
που άπτονται της μετανάστευσης στο σύγχρονο κόσμο.

Αγίου Χαραλάμπους,βενετσιάνικα πλακόστρωτα, αρχιτεκτονικός νεοπλουτισμός και αγώνες καγιάκ «ΛΙΟΚΟΚΚΙΑ 2007».Δηλώστε συμμετοχή τώρα.

Μέρα που ‘ναι αύριο ας γκρινιάξουμε λίγο.
Θυμήθηκα και το ομώνυμο ποτάμι στο νησί, που τη δεκαετία του 80 ο πολεοδόμος Σάντης Αυγουστίνος είχε προτείνει τη δημιουργία μαρίνας με παράλληλη αποκάλυψη όλου του πλακόστρωτου που είχαν φτιάξει οι Βενετσιάνοι στην κοίτη του. Έκτοτε το Βενετσιάνικο πλακόστρωτο τσιμεντώθηκε η Λευκάδα έχει μία από τις ωραιότερες μαρίνες και...ο Σάντης δε ξαναπάτησε στο Τζάντε.
Έγινε πια Σαλαμίνιος.
Θλίψη.
Και κάτι ακόμα πήρε τ’ αυτί μου ότι θα φτιάξουνε και γέφυρα τύπου Καλατράβα. Είναι αλήθεια; Ο σχεδιασμός ενός έργου προϋποθέτει την ένταξη του στο περιβάλλοντα χώρο. Βασικό στοιχείο του χώρου είναι η εκκλησία η οποία θα γίνει σα το εκκλησάκι που είναι στην είσοδο του ΚΤΕΛ στον Κηφισό.
Αρχιτεκτονικός νεοπλουτισμός.

Α, λέγαμε ένα μεσημέρι του Σεπτεμβρίου με την Ελένη εφόσον ρίχνουνε τα λιοκόκκια στο ποτάμι να διοργανώσουμε αγώνες καγιάκ και να τα ονομάσουμε «ΛΙΟΚΟΚΚΙΑ»
Θα έχουν μεγάλη επιτυχία. Θα αυξηθεί και ο τουρισμός το φθινόπωρο που τόσο καημό έχουμε, το ακούσατε ξενοδόχοι και έμποροι τση πλατείας Ρούγας. Να γίνεται χορηγοί. Δηλώνω τώρα την πρώτη συμμετοχή. Διονύση Β. ετοιμάσου. Γυάλισε τα κουπιά σου αποθεραπεύσου από τα τραβήγματα και πάμε.
Καλά να’ μαστε.
Χρόνια πολλά για την αυριανή.

Μια ιστορία από την κατοχική Ζάκυθο

Μπάμπης Πυλαρινός."Άγιος Παύλος".

Μια ιστορία από την κατοχή που μου διηγήθηκε ο πατέρας μου πρέπει να ήταν τότε περίπου 13 χρονών.
«Ο νόνος μου είπε:
-Να πάρεις το μουλάρι και να πας στην πόλη να φέρεις ζωοτροφές. Ξεκίνησα λοιπόν από το Σαρακινάδο για τη χώρα. Όταν έφτασα πήγα να αφήσω το μουλάρι στο χάνι τση Φιλίππενας στον 'Aγιο Παύλο. Τώρα εκεί είναι μια ταβέρνα του Παύλου του Δρογγίτη. Έδεσα το μουλάρι μου στο χάνι και βγήκα στον 'Aγιο Παύλο.
Εκεί όμως με περίμενε ο μπόγιας που μάζευε κόσμο για να δουλέψουν στα οχυρωματικά έργα στο Βασιλικό και στο Αργάσι. Με είχε πιάσει και άλλες δύο φορές και δεν είχα καμιά διάθεση να ξαναπάω για αγκαρίες. Μας βάλανε σε γραμμή και μας συνόδευε ένα Γερμανός από μπροστά και ένας από πίσω. Μας οδηγούσαν προς τον 'Aγιο Λάζαρο για να μας φορτώσουν σε ένα φορτηγό. Το μόνο που είχα στο μυαλό μου είναι πώς θα δραπετεύσω. Πριν τη καμάρα κοντά στο μπακάλικο του Μεϊντάνη βλέπω τον Γερμανό που ήταν πίσω να πιάνει κουβέντα με έναν Έλληνα και κάνω την σκέψη να το εκμεταλλευτώ και να φύγω τρέχοντας προς την πόλη. Υπολόγισα ότι ο Έλληνας θα με κάλυπτε κάπως, όμως αυτός αποδείχτηκε ρουφιάνος και δεν με βοήθησε καθόλου.
Ξεκινάω τη τρεχάλα λοιπόν προς τον 'Aγιο Παύλο, ο Γερμανός με παίρνει αμέσως στο κατόπι. Κατευθύνθηκα προς το χάνι γιατί ήξερα καλά την περιοχή και σκέφτηκα να μπω στο χάνι και να βγω από το πίσω παράθυρο από το οποίο θα δυσκολευόταν να με ακολουθήσει. Τον πίσω χώρο που θα έβγαινα τον ήξερα πολύ καλά και πίστευα ότι αν έφτανα ως εκεί δεν θα μπορούσε να με βρει. Πράγματι άρχισα να τρέχω, από πίσω μου και ο Γερμανός. Μπαίνω στο χάνι και τρέχω στο παράθυρο. Δεν ανοίγει με τίποτε, προς στιγμήν σκέφτομαι να πάω στο άλλο παράθυρο αλλά δεν υπήρχε χρόνος, ο Γερμανός αν με έβρισκε θα με σκότωνε σίγουρα .
Αποφασίζω -όλα αυτά σε ένα δυο δευτερόλεπτα- και αγκαλιάζω το μουλάρι από κάτω και δίπλα. Το μουλάρι δεν κουνήθηκε με γνώριζε ήμασταν αδέλφια ήμασταν και οι δύο ακίνητοι για όση ώρα χρειάστηκε. Ο Γερμανός μπήκε στο χάνι δεν με είδε και έφυγε. Η στενή σχέση που είχα με το μουλάρι, μου είχε σώσει τη ζωή.»

Κατεψυγμένο Τζάντε

Όταν γυρίζω απ’ το νησί τα Χριστούγεννα πάντα πριν φύγω η μάνα μου θα μου δώσει ένα Χριστόψωμο. Φέτος έφυγα με δύο, βάρυνε η ατμόσφαιρα και αυξήθηκε το χριστόψωμο. Κάθε χρόνο λοιπόν τα κόβω σε κομμάτια και τα βάζω στην κατάψυξη και τα τρώω σιγά σιγά ολόφρεσκα. Επειδή κανέναν άλλον στο σπίτι δεν τον συγκινεί το άθλημα έχω χριστόψωμο σχεδόν μέχρι το Πάσχα. Φέτος –με τα δύο χριστόψωμα-προβλέπω να τρώω χριστόψωμο με το μπανιερό στην Άμπουλα.

Αγαπητέ Μπάμπη,
13.01.2007 19:59:59
Dana_Semitekolo

θυμάμαι πριν χρόνια που ζούσα στην Αθήνα, να καταψύχω διάφορα καλούδια που μου στέλνανε από το Τζάντε ή κουβάλαγα εγώ με το ΚΤΕΛ, στην επιστροφή από το νησί. Μαζί με τα ψωμιά και τα τυριά, έβαζα προσεκτικά σε ταπεράκια, μυρωδιές και χρώματα αγαπημένα. Ένα βράδυ έβγαλα ένα τέταρτο κοτόπουλο, το έβρασα και έκανα αυγολέμονο. Όταν τέλειωσα τη μεταμεσονύχτια μαγειρική, ήταν 4 το πρωί. Έκατσα κι έφαγα ένα πιάτο σούπα και ήπια ένα ποτήρι κρασί. Έμενα μόνη τότε. Ήμουν μόνη. Τρώγοντας το αυγολέμονο αποφάσισα να γυρίσω ξανά στο νησί. Μέχρι την άλλη μέρα το μεσημέρι, είχα φορτώσει τα πάντα σε ένα φορτηγό μεταφορικής εταιρείας κι είχα φύγει για το Τζάντε. Δουλειά δεν θα είχα αλλά με περίμενε ένα σπίτι πάντα ανοιχτό, με όμορφη θέα προς τη θάλασσα... Άλλο θέμα. Για το όνομα και τα άλλα δεν έχω να πω κάτι. Επίσης να σε πληροφορήσω ό,τι το σχόλιο σου ανέβηκε στο ποστ του κ. Τσαγκαρουσιάνου τουλάχιστον 4 φορές (αν δεν κάνω λάθος). Όσο για τον δήμαρχο. Φυσικά και δεν πειράζει που έτρωγε σουβλάκια! Λυπάμαι που δεν κατάλαβες ό,τι ήταν αστείο. Απλά έγραψα με χιουμοριστική διάθεση πως δεν προλαβαίνει να φάει ο δήμαρχος στο σπίτι του επειδή έχει πολλά να τακτοποιήσει! Φυσικά γράφουμε για να επικοινωνήσουμε αλλά αυτό δεν σημαίνει ό,τι πρέπει να γράφουμε αυτά που θέλουν οι άλλοι να διαβάζουν. Εκτός αν γράφουμε βιβλίο και θέλουμε να κάνει πωλήσεις. Τα blogs είναι προσωπικοί χώροι που γράφουμε κυρίως πράγματα που θέλουμε μεν να επικοινωνήσουμε στους άλλους αλλά και γιατί ίσως απλά θέλουμε κάπου να τα πούμε-γράψουμε βρε αδερφέ! Αυτά φίλτατε. Να 'χεις την υγειά σου!

Ευχαριστώ
14.01.2007 22:36:01
pilarinos babis

Σ' ευχαριστώ και για το ωραίο σου δώρο, την ιστορία με το αυγολέμονο, μπορεί να το δοκιμάσω και εγώ το κόλπο.

Μωρές παιδία...
15.01.2007 01:48:08
Βασιλικός κι α μαραθεί τη μυρωδιά την έχει

Να λοιπόν που εγινήκαμε τρεις οι ζακυθινοί. Με κουλούρα, αυγολέμονο και κουτσομπολιό, ποίοςς τη χάρη μας! Η πεμπτουσία του ζακυθινού. Πώς να εξηγήσεις όμως ότι το αυγολέμονο είναι για Χριστού, και για Λαμπρή, και για Φωτώνε και για Αη Βασιλιού και για Αγίου και πως α δε το φάει ο πραγματικός ζακυθινός γιορτάδες δε καταλαβαίνει; Αλλά κι εφτούνη η Ντάνα μούρλια που την έχει... Μωρές παιδία, ακούς να μπαρκάρει πίσω για μια φτερούγα κοτόπουλο;;; Πολύ ζακυθινή μωρέ παιδί μου εφτούνη η κοπέλα!!! Το λοιπόν, κανονίστε να μαζευτούμε όσοι μουρλοί ζακυθινοί απομείναμε να λέμε καμμία κουβέντα εδωπά...

Πόλκα, Μαζούρκα, Καντρίλιες και Βαλς!
15.01.2007 13:20:55
Dana_Semitekolo

Εγύρισα και για δαύτα γιατί που αλλού θα τα εχόρευα;;; Βασιλικέ να χαρείς, πέμου που αλλού θα εμπόρια πάει να πει να χορεύω τσου ευρωπαϊκούς χορούς. Μία χαρά τα περνάμε εδώ. Δεν έχω κανένα παράπονο μα το Άγιο Λείψανο! Πάντως ξέρω ότι πολλοί ζακυθινοί σουλατσάρουνε στη βλογ(ι)όσφαιρα, τώρα που γράφουνε, αν γράφουνε και τα ρέστα δεν τα ξέρω. Πάει να πει, μας πιάνουνε και οι ντροπές μας βεραμέντε και δεν υπογράφουμε τα γραφόμενα μας μην πα και μας κογιονάρει το πόπολο. (Δεν εξαιρούμαι!) Μπάμπη. Μου θύμισες κι ένα δίστιχο ενός φίλου για έναν άλλον Μπάμπη αλλά θα στο γράψω με ούλο το θάρρος! "Πολύ του κακοφάνηκε του Μπάμπη η χαρμπετία κι ευθύς αμέσως έτρεξε εις την αστυνομία"! Να 'χουμε την υγειά μας!

Για τον κυρ Κώστα και τη κυρά του

Σήμερα το μεσημέρι με φώναξε ο γείτονας μου ο κυρ Κώστας να τον βοηθήσω. Ο Κυρ Κώστας είναι 75 χρονών ζει
με τη γυναίκα του την κυρα Ελένη σε ένα προσφυγικό σπίτι στον Υμηττό δίπλα τους είναι το εργαστήριο μου . Ζουν με τη σύνταξη του ΟΓΑ. Το καλοκαίρι ο Κυρ Κώστας έπαθε ένα ελαφρύ εγκεφαλικό.
-Έλα να με βοηθήσεις να φτιάξω αυτό το κουτσό τραπέζι παιδεύομαι απ το πρωί και δε μπορώ να βιδώσω τη βίδα γιατί
τρέμουν τα χέρια μου .

Πριν δυο χρόνια είχα γράψει ένα ποίημα για την κυρά Ελένη.

Παζάρια

Είμαι γέρος
Δεν είμαι γερός
Έκανα δυο γάμους με πάθος
Πέντε παιδιά με τρέλα
Τρία παλικάρια με αγάπη
Δυο κοπελάρες με έρωτα
Δε μ αρέσουν τα παζάρια.
Όλο κάτι έχω και δεν είμαι καλά
Μου φαίνεται πως ο θάνατος μου κάνει παζάρια.
Μείνε λίγο ακόμα άλλα θα σου χαλάσω το συκώτι μου λέει τη μία
Δε γουστάρω έζησα ας πεθάνω τώρα.

Με αφορμή τον αναστεναγμό τις γειτόνισσας μου τις κυρά Ελένης από αρρώστια φτώχια πόνο και απόγνωση.

Δωρεάν!κι ένα πιάτο μακαρούνια

Διαβάζω αυτές τις μέρες τα Ενθυμήματα του Κ.Πορφύρη. Εκδόσεις Περίπλους σε επιμέλεια του Διον. Σέρρα. Σπουδαίο. Γράφει κάπου λοιπόν για τα καράβια που πήγαιναν Πάτρα ή Πειραιά στις αρχές του αιώνα . «Ο ανταγωνισμός δεν ήταν κάτι καινούριο για τη Ζάκυνθο. Παλιότερα συναγωνίζονταν δυο βαπόρια της γραμμής Πειραιά, «ο Άσσος» με την «Πύλαρο» ,κι όχι μόνο στην ταχύτητα, μα και στην τιμή του εισιτηρίου. Είχαμε φτάσει στο σημείο να προσφέρουν τζάμπα το ταξίδι και την τροφή . Θυμάμαι τον τελάλη το Θεμελή, να διαλαλεί ¨Κύργοι, το ατιμόπλοιο η «Πύλαρο»,αναχωρεί για Πάτρα και Πειραιά, παίρνει πιβάτες!Δωρεάν!κι ένα πιάτο μακαρούνια!»Καμιά σύγκριση με τη παρούσα κοινοπραξιακή ευδαιμονία του εικοστού πρώτου.