12 Σεπ 2014

Ο γιος του Σκούρκου

Μια μικρή σειρά φωτογραφιών κατά τη διάρκεια της σιδηρουργίας του σιδερά και πρωταγωνιστή του λαϊκού Ζακυνθινού θεάτρου των γνωστών Ομιλιών Νιόνιου Τετράδη ή Μέρη. Ο Νιόνιος είναι ο γιος του Σκούρκου.

Εδώ παρουσιάζεται η κατασκευή ενός καδινάτσου (σύρτη) με τον παλαιό τρόπο που χρησιμοποιούσαν οι σιδηρουργοί, δηλαδή καμίνι.
 Με το βοηθό του Νιόνιο Κλάδη





20 Αυγ 2014

Τοιχογραφία για το Βοιδονήσι και το μάζεμα των ελιών.


Ζωγράφισα δυο τοιχογραφίες στο σπίτι μου στον Πλάνο στη Ζάκυνθο.Η μια αφορούσε το μάζεμα των ελιών όπως του ζούσα στο νησί όταν ήμουν παιδί. Προσέξτε αν θέλετε κάτω δεξιά μια λεπτομέρια που πολύ αγαπώ.Ένα ζευγος γερόντων απόμαχοι του μαζέματος των ελιών παρακολουθούν.

 

Η άλλη αφορούσε το μικρό νησάκι Βόιδι. Η ζωγραφική για το Βόιδι αφορά την λιτάνευση της εικόνας της Παναγίας της Λαουρέντενας που γινόταν παλιά εκεί.
Σήμερα δεν υπαρχει σχεδόν τίποτα απο το νησί μόνο κάποια βράχια, διαλύεται καθε φορα που γίνεται σεισμός στη Ζάκυνθο, παλιά όμως ενώνονταν με τη στερια και αν κοιτάξει κανεις το βυθό εκει φαίνεται καθαρά αυτό, αλλα είναι και ωρατό και απο google earth
Με τη βοήθεια του αγαπητού φίλου Σπύρου Καρυδάκη έμαθα τα εξής
Το Βόιδι, κατά το Λεξικόν του Ζώη, "ηνούτο άλλοτε μετά της ξηράς", και ο καθολικός ιερέας Ιάκωβος Βερνάρδος, στον οποίο ο τότε Προβλεπτής είχε παραχωρήσει τη νήσον ή τέλος πάντων την περίπου νήσον, επειδή πήγαιναν εκεί τα ζώα από την απέναντι στεριά και "εναντίον παντός σεβασμού" (λέει ευσεβάστως ο Ζώης) κατέστρεφαν τον ερειπωμένο ναΐσκο του Αγίου Γεωργίου, τον παραχώρησε σε κάποιον Γεώργιο Γριμάνη το 1588 με τον όρο να τον ανακαινίσει. Το 1642 ο ναός ήταν σε μαύρα χάλια, οπότε η διοίκηση της Ζακύνθου τον παραχώρησαν σε κάμποσους, μεταξύ των οποίων και ένας Σέρρας πρόγονος του αγαπητού λογοτέχνη Διονύση Σέρρα μάλλον, για να τον επισκευάσουν. Παλιότερα το νησάκι λεγόταν Φρα Φίλιππος διότι είχε παραχωρηθεί σε κάποιον Καθολικό ιερέα ομώνυμο, μετά ονομάστηκε Βόιδι λόγω του τότε σχήματός του, και κάποτε στην ιστορία του ειπώθηκε και Τρεντανόβε λόγω της εκτέλεσης εκεί 40 στασιαστών Κεριωτών(απο το χωριό Κερί της Ζακύνθου), που έγιναν 39 επειδή ο ένας, λέει, χρησίμευσε ο έρμος ως δήμιος ή την κοπάνησε και γλύτωσε.

Περί της Λαουρένταινας μαθαίνουμε από τον Ζώη και τον Κονόμο ότι ήταν παλαιότατη και μεγαλοπρεπής εκκλησία στο Κάστρο, μνημονεύεται με αυτό το όνομα ως περίλαμπρη και πολυκτήματη πρώτη φορά το 1478, μα όταν ήρθαν οι Βενετοί την παραχώρησαν διαδοχικά σε κάμποσους, μεταξύ των οποίων και στον μέγα Κρητικό ζωγράφο Φιλόθεο Σκούφο, όταν έπεσε η Κρήτη κι ήρθαν στο Τζάντε μας οι Κρητικοί. Παίρνοντας το Κάστρο την κάτω βόλτα, ο ναός έγινε πυριτιδαποθήκη, και η εικόνα τράβηξε των παθών της τον τάραχο καθώς την κουβαλούσαν από εκκλησία σε εκκλησία μέχρι τους σεισμούς. Από την εποχή του Κάστρου ήδη την πήγαιναν στην Αγία Τριάδα του Ακρωτηριού, απέναντι από το Βόιδι, κάθε Δευτέρα του Πάσχα, απ' όπου το βράδυ τη λιτάνευαν μεγαλοπρεπώς στον Αιγιαλό, δηλ. στην παραλία της τότε Χώρας. Αυτό, λέει ο Κονόμος, ξεκίνησε ίσως όταν κατά τη ναυμαχία της Ναυπάκτου πήγαν οι Ζακυθινοί  στο Ακρωτήρι και στο Βόιδι να παρακολουθήσουν τα τεκταινόμενα της ναυμαχίας, που διεξαγόταν απέναντι, στα νησάκια Κουρτζουλάροι ή Εχινάδες, που η κυβέρνησίς μας τα πούλησε σε έναν τύραννο εμίρη με 25 γυναίκες... Άλλωστε, από τη Λαουρένταινα του κάστρου προερχόταν ο περίφημος πίνακας της Ναυμαχίας της Ναυπάκτου, του Στυλιανού Ρωμανού, 1571, που κάηκε κι αυτός εντέλει.
    Το όνομα Παναγία Λαουρέντανα προέρχεται είτε 
1) Από έναν ανακαινιστή της πρωτοπαπά Λαυρέντιο Βέργαμο.
2) Από έναν λαουρέντη που βρήκε το κόνισμα στην ακρογιαλιά του Πλάνου κάτω από το σπίτι σου!
3) (Μεταγενέστερη εξήγηση:) Ανήκε στους λαουρέντηδες. Αλλά όπως λέει ο Κονόμος τέτοια συντεχνία δεν υπήρχε.
Λεγόταν επίσης Λαβουρένταινα και Λαουρενιάνα. Κάπου εμπλέκεται και μια αρχόντισσα Λάουρα Ιακώβου Σιγούρου-Παλαιολογίνα-Καντακουζηνή κι αυτό κατ' εμέ ίσως ερμηνεύει την ονοματοδοσία, αν και αυτή έζησε αρκετά μετά το 1478 - Αλλά τότε οι Λάουρες επιχωρίαζαν στην αριστοκρατία.


16 Αυγ 2014

Παράκληση στην Παναγία στο νησάκι Μαραθωνήσι

Στα νότια της Ζακύνθου υπάρχει το μικρό νησί Μαραθωνήσι, κάθε χρόνο το δεκαπενταύγουστο γίνεται παράκληση στην Παναγία στην αμμουδιά. Περισσότερες λεπτομέριες σε παλιότερη ανάρτηση για το ίδιο θέμα πριν 7 ολόκληρα χρόνια  εδώ 
















video


22 Νοε 2012

An old house in Paris

Μαγεμένος απο την φιλοξενία μου σε αυτό το παλιό αρχοντικό των Παρισίων ίσως έξυσε την παλιά πληγή των δικών μας αρχοντικών στο γλυκό Τζάντε




















https://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150689534891575.428118.734836574&type=1&l=73866e7c91

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.10151253144441575.495812.734836574&type=1&l=cff6ba061d

16 Αυγ 2012

Ευρυτανία και Γιάννης Τσαρούχης (άσχετα)

¨Ενα διήμερο στις Κορησχάδες Ευρυτανίας διαβάζοντας Γιάννη Τσαρούχη "Εγώ ειμί φτωχός και πένης".
Πολλά κομμάτια με εκφράζουν απόλυτα και με συγκινούν για αυτό αποφάσισα να σας τα μεταφέρω

Η ουρά των προσκυνητών και των περίεργων μπροστά στα ταριχευμένα ένδοξα πτώματα της μοντέρνας τέχνης, που για μένα έληξε με τον τελευταίο μεγάλο πόλεμο, θα εξακολουθήσει για πολλά χρόνια. Η ουρά είναι μεγάλη και θα μεγαλώσει ακόμα. έθνη που δεν ξέρουμε, ούτε το όνομα τους σήμερα , θα ρθει η σειρά τους να περάσουν κι αυτά. Η επιτυχία της λεγόμενης μοντέρνας τέχνης πάει να ξεφύγει κάθε έλεγχο και κριτική. Η μνήμη αυτή της ανταρσίας ούτε ξέρω πόσους αιώνες θα κρατήσει. Αλλά ενώ πάει να γίνει ένας λαϊκός μύθος, όσο περνάει ο καιρός ενδιαφέρει λιγότερο αυτούς που μπορούν να καταλάβουν τις κατακτήσεις της και τις συνειδητές της επιτυχίες.
Αντιθέτως οι παλιές τεχνικές απαλλαγμένες απο κάθε μοντερνισμό περιορισμένες στο μάτι και τη λογική και στο αίσθημα αρμονίας ενδιαφέρουν πολλά εκλεκτά πνεύματα της εποχής μας.

Είχα και έχω έναν απεριόριστο θαυμασμό γι' αυτούς που που ξέρουν την τεχνική, τα μυστικά που τους επιτρέπουν με μια θεια αταραξία, σαν Αιγύπτιοι ταριχευτές, να τελειώνουν γρήγορα και καλά το έργο τους, το αψεγάδιαστο, το σχεδόν αχειροποίητο. Η τεχνική μια μαγική λέξη. Μα μ' όλο το σεβασμό που της έχω δε μπορώ να αρνηθώ πως έχω ένα άλλου είδους σεβασμό γι' αυτούς χωρίς τεχνική τα βρίσκουν όλα μόνοι τους έχοντας κατά ένα τρόπο την πρώτη ύλη απο την οποία γίνονται οι τεχνικές. Γυμνοί και ανυπεράσπιστοι, συγκινητικοί και ελεύθεροι άνθρωποι, που γυρεύουν την αλήθεια.

Όταν κανείς έχει κάτι να πει μας γοητεύει μ' όποια μέσα κι αν διαθέτει, μ' όποιο ιδανικό κι αν έχει έστω και αντίθετο από το δικό μας. Αυτό ονομάζω δύναμη ενός ζωγράφου: Το να με κάνει να αμφιβάλλω για τα γούστα μου και να τ' απαρνούμαι.

Η αφηρημένη τέχνη δεν είναι ολοκληρωμένη τέχνη, είναι όμως αναπαυτική για ανθρώπους που δεν αγαπούν να κάνουν εξομολογήσεις. Συμφωνώ μαζί τους και όπως λέει και ο Προφητάναξ Δαυΐδ :"Αγαθόν το εξομολογείσθαι". Έχει όμως σημασία το τι διηγείται ο ζωγράφος



4 Σεπ 2011

Ο Ανδρεάς Ιωάννου

Η Ζάκυνθος ευτύχισε την περίοδο 1967-69 να έχει Νομάρχη μια μεγάλη πνευματική προσωπικότητα τον Ανδρέα Ιωάννου (διευθυντή της Εθνικής Πινακοθήκης).

"Οπότε τον Οκτώβρη του εξήντα εννιά, δυόμισι παναπεί χρόνια, από τον ερχομό του στη Ζάκυνθο, παίρνει όλως αιφνιδίως το χαρτί που τον μετακινεί "ευδοκίμως"στη μεγάλη Νομαρχία Τρικάλων.
Για να δώσει κι εκείνος δίχως την παραμικρή καθυστέρηση προς το προϊστάμενο του Υπουργείο, μαζί με την παραίτηση του και μιαν ανεπανάληπτη απάντηση. Από την οποία και μόνο επιβεβαιώνεται ατράνταχτα, η πούρα ζακυθινή του ιδιοσυγκρασία, που βιώνει πια ζώντας τριάντα τόσους μήνες στο Τζάντε,
-"..υποβάλλοντας όθεν, θερμότατες ευχαριστίες, δια την τόσον τιμητικήν δι' εμέ ανάθεσιν της Νομαρχίας Τρικάλων, υποχρεούμαι με πολύ λύπη, να Σας αναφέρω, ότι δεν δύναμαι να την αποδεκτώ καθ' όσον, δεν με κομφίρει(ευχαριστεί) το ... γιαούρτη".
Και από τις 11 Οκτώβρη του 1969, παύει μεν ο Ιωάννου να είναι Νομάρχης Ζακύνθου, αλλά παραμένει Ζακυνθινός.
Από το βιβλίο του Νιόνου Μελίτα "Απο τον Συνταγματάρχη στον Τραπεζίτη"

26 Ιουλ 2011

Αχάραγο στο Τσιλιβί και στο Ακρωτήρι

'Ότι έχει απομείνει από το βοιδονήσι στο κόλπο του Τσιλιβί αχάραγο σήμερα στο πρωί





Μια μικρή έπαυλη μόνο για αληθινά πλούσιους... στη καρδιά.



και λόγω καιρού ξεθάρρεψαν τα πανάκια



Ένας λόγος που αγαπώ πολύ την πόλη της Ζακύνθου είναι τα καμπαναριά της

και μερικά σπίτια με μια συγκεκριμένη ατμόσφαιρα απο τα λίγα μου φαίνεται προσεισμικά Ζακυθινά σπίτια