Ο Ανδρεάς Ιωάννου

Η Ζάκυνθος ευτύχισε την περίοδο 1967-69 να έχει Νομάρχη μια μεγάλη πνευματική προσωπικότητα τον Ανδρέα Ιωάννου (διευθυντή της Εθνικής Πινακοθήκης).

"Οπότε τον Οκτώβρη του εξήντα εννιά, δυόμισι παναπεί χρόνια, από τον ερχομό του στη Ζάκυνθο, παίρνει όλως αιφνιδίως το χαρτί που τον μετακινεί "ευδοκίμως"στη μεγάλη Νομαρχία Τρικάλων.

Για να δώσει κι εκείνος δίχως την παραμικρή καθυστέρηση προς το προϊστάμενο του Υπουργείο, μαζί με την παραίτηση του και μιαν ανεπανάληπτη απάντηση. Από την οποία και μόνο επιβεβαιώνεται ατράνταχτα, η πούρα ζακυθινή του ιδιοσυγκρασία, που βιώνει πια ζώντας τριάντα τόσους μήνες στο Τζάντε,

-"..υποβάλλοντας όθεν, θερμότατες ευχαριστίες, δια την τόσον τιμητικήν δι' εμέ ανάθεσιν της Νομαρχίας Τρικάλων, υποχρεούμαι με πολύ λύπη, να Σας αναφέρω, ότι δεν δύναμαι να την αποδεκτώ καθ' όσον, δεν με κομφίρει(ευχαριστεί) το ... γιαούρτη".

Και από τις 11 Οκτώβρη του 1969, παύει μεν ο Ιωάννου να είναι Νομάρχης Ζακύνθου, αλλά παραμένει Ζακυνθινός.

Από το βιβλίο του Νιόνου Μελίτα "Απο τον Συνταγματάρχη στον Τραπεζίτη"

Η ομιλία-μάθημα ζωής του Steve Jobs στους αποφοίτους του Stanford («You,ve got to find what you love») το 2005

Αντιγραφή απο το http://www.lifo.gr/team/readersdigest/26280

Θεωρώ τα όσα λέει ο Steve Jobs είναι ένα πολύ σημαντικό θεολογικό κείμενο http://news.stanford.edu/news/2005/june15/jobs-061505.html

όπως μεταφράστηκε από το http://www.ppol.gr

Είναι μεγάλη μου τιμή να βρίσκομαι μαζί σας στην τελετή αποφοίτησής σας από ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Δεν πήρα ποτέ πανεπιστημιακό πτυχίο. Για να πούμε την αλήθεια, τούτη δω η μέρα είναι ότι κοντινότερο σε αποφοίτηση έχω ζήσει. Έτσι είναι, αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τρεις ιστορίες.

Η πρώτη ιστορία μιλάει για διαδρομές

Εγκατέλειψα το κολέγιο του Ριντ στο πρώτο μου εξάμηνο, αλλά τριγυρνούσα στους χώρους του άλλο ενάμισι χρόνο, πριν τα παρατήσω για τα καλά.

Λοιπόν, γιατί τα παράτησα;

Όλα ξεκίνησαν πριν καν γεννηθώ...

Η πραγματική μου μητέρα ήταν μια νεαρή, ανύπαντρη απόφοιτος κολεγίου, που αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία.

Η μεγαλύτερη επιθυμία της ήταν να με υιοθετήσει ένα ζευγάρι πανεπιστημιακής μόρφωσης και κανόνισε τα πάντα ώστε μόλις γεννηθώ να με υιοθετήσει ένας δικηγόρος και η σύζυγός του.

Το πρόβλημα ήταν πως μόλις ξεπρόβαλα, εκείνοι αποφάσισαν πως προτιμούσαν ένα κορίτσι.

Έτσι οι γονείς μου, που ήταν καταγεγραμμένοι σε ένα είδος «λίστας αναμονής» δέχτηκαν ένα τηλεφώνημα μες στο βράδυ, που τους ανακοίνωσε: «ξαφνικά βρέθηκε ένα αγοράκι· το θέλετε;»

«Φυσικά», απάντησαν.

Αλλά η βιολογική μου μητέρα ανακάλυψε πως η θετή μου μητέρα μου δεν είχε πάει ποτέ στο κολέγιο κι ο θετός μου πατέρας μου δεν είχε καν αποφοιτήσει από το λύκειο.

Κι αρνήθηκε να υπογράψει τα χαρτιά της υιοθεσίας.

Υποχώρησε μόνο μετά από κάμποσους μήνες, όταν οι γονείς μου της υποσχέθηκαν πως κάποια μέρα θα πήγαινα στο κολέγιο.

Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, έτσι κι έγινε.

Αλλά επέλεξα αφελώς ένα κολέγιο πανάκριβο, σχεδόν σαν το Στάνφορντ,πράγμα που σήμαινε πως σχεδόν όλες οι οικονομίες των σκληρά εργαζόμενων γονιών μου θα πήγαιναν στα δίδακτρα.

Μέσα σε έξι μήνες δεν έβλεπα καμιά χρησιμότητα σ, αυτό.

Δεν είχα ιδέα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου και το κολέγιο δεν μου έδινε κανένα μπούσουλα για να το βρω.

Επιπλέον, ξόδευα τις οικονομίες μιας ζωής των γονιών μου.

Αποφάσισα λοιπόν να τα παρατήσω, ελπίζοντας πως όλα θα πήγαιναν κατ, ευχήν.

Εκείνη την εποχή ήμουν στ, αλήθεια φοβισμένος, αλλά τώρα ξέρω πως αυτή ήταν μια από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ μου.

Από τη στιγμή που εγκατέλειψα τις σπουδές μου έπαψα να γράφομαι σε ένα σωρό προαπαιτούμενα μαθήματα που δεν με ενδιέφεραν και παρακολουθούσα ως ελεύθερος ακροατής μόνο εκείνα που μου άρεσαν.

Δεν ήταν βέβαια όλα τόσο υπέροχα: δεν δικαιούμουν δωμάτιο στην εστία κι έτσι κοιμόμουν «στρωματσάδα» σε δωμάτια φίλων μου· για να φάω μάζευα άδεια μπουκάλια κόκα κόλα για 5 σεντς το ένα και για να έχω τουλάχιστο ένα αξιοπρεπές γεύμα τη βδομάδα χρειαζόταν να περπατάω κάθε Κυριακή βράδυ 7 χιλιόμετρα, μέχρι το ναό των «χάρε κρίσνα».

Αλλά περνούσα καλά.

Κι ένα σωρό από όσα γνώρισα ακολουθώντας τη διαίσθησή μου και προσπαθώντας να ικανοποιήσω την περιέργειά μου, αποδείχτηκαν ανεκτίμητα στο μέλλον.

Επιτρέψτε μου να σας δώσω ένα παράδειγμα:

Εκείνη την εποχή το «Ριντ» είχε ίσως ένα από τα καλύτερα μαθήματα καλλιγραφίας στη χώρα.

Παντού στο κάμπους έβλεπες θαυμάσια καλλίγραφα πόστερ, πινακίδες και σχέδια.

Καθώς είχα εγκαταλείψει τις σπουδές μου και δεν ήμουν υποχρεωμένος να παρακολουθήσω κάποιο μάθημα, αποφάσισαν να πάω να παρακολουθήσω καλλιγραφία, για να δω πώς κατάφερναν αυτά τα θαύματα.

Έμαθα έτσι για τις γραμματοσειρές «σέριφ» και «σανς σέριφ», για τις αποστάσεις μεταξύ γραμμάτων -ανάλογα με τα γράμματα- ό,τι κάνει υπέροχητην τυπογραφία.

Ήταν ένα θαυμάσιο μάθημα, γεμάτο ιστορία, καλλιτεχνία και καλαισθησία, που πραγματικά με συνεπήρε.

Ούτε μου περνούσε από το μυαλό πως όλα τούτα θα μου χρησίμευαν κάποια μέρα στη ζωή μου.

Δέκα χρόνια αργότερα όμως, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή «Μάκιντος» ξαναθυμήθηκα εκείνο το μάθημα.

Και χρησιμοποιήσαμε στο Μακ όλα όσα είχα μάθει.

Εκείνος ήταν ο πρώτος υπολογιστής που διέθετε καλλιγραφία.

Αν δεν είχα παρακολουθήσει εκείνο το συγκεκριμένο μάθημα, οι Μάκιντος δεν θα είχαν ποτέ πολλές γραμματοσειρές ή μεγέθη γραμμάτων.

Κι αφού το μόνο που έκαναν τα «ουίντοους» ήταν να αντιγράψουν τα Μακ, μάλλον αυτά δεν θα υπήρχαν σε κανένα υπολογιστή.

Κι αν δεν τα είχα παρατήσει, δεν θα είχα παρακολουθήσει ποτέ μου εκείνο το μάθημα καλλιγραφίας κι οι υπολογιστές δεν θα πρόσφεραν τις δυνατότητες καλλιγραφίας που προσφέρουν σήμερα.

Φυσικά ήταν αδύνατο να τα προβλέψω όλα αυτά όταν ήμουν στο κολέγιο.

Δέκα χρόνια αργότερα όμως, ήταν όλα πολύ-πολύ ξεκάθαρα.

Θέλω να πω, ποτέ δεν γίνεται να προβλέψεις την πορεία σου.

Για να την εκτιμήσεις, θα πρέπει να την κοιτάξεις προς τα πίσω.

Χρειάζεται λοιπόν να εμπιστευτείτε πως όλα τα βήματά σας, πως με κάποιο τρόπο σας οδηγούν στο μέλλον σας.

Πρέπει να εμπιστευθείτε κάτι -ή κάποιον: το ένστικτό σας, τη μοίρα, το κάρμα, τη ζωή, δεν έχει σημασία.

Αυτή η άποψη ποτέ δεν με απογοήτευσε και καθόρισε τη ζωή μου.

Η δεύτερη ιστορία μου μιλάει για αγάπη και απώλειες

Ήμουν τυχερός: βρήκα τι μου άρεσε νωρίς στη ζωή μου.

Ο Ουοζ (Wozniak) κι εγώ ξεκινήσαμε την «άπλ» στο γκαράζ των γονιών μου, όταν ήμουν είκοσι χρονών.

Δουλέψαμε σκληρά και δέκα χρόνια αργότερα η «απλ» δεν ήταν πια οι δυο μας κι ένα γκαράζ, αλλά μια εταιρία αξίας άνω των 2 δις δολαρίων, με πάνω από 4,000 εργαζόμενους.

Ένα χρόνο νωρίτερα, με το που έκλεινα τα 30, είχαμε ρίξει στην αγορά την πιο ωραία μας δημιουργία -τον «Μάκιντος».

Και μετά απολύθηκα.

Πώς μπορεί κάποιος να απολυθεί από μια εταιρία που ίδρυσε;

Να, καθώς μεγάλωνε η «απλ» σκέφτηκα να προσλάβω κάποιον ταλαντούχο μάνατζερ για να διοικούμε μαζί την εταιρία και πράγματι, για κανά χρόνο όλα πήγαιναν πρίμα.

Μετά όμως, οι απόψεις μας για το μέλλον άρχισαν να διαφοροποιούνται και στο τέλος τσακωθήκαμε.

Όταν έγινε αυτό, το διοικητικό συμβούλιο πήγε με το μέρος του.

Έτσι λοιπόν, στα 30 μου, βρέθηκα έξω από την εταιρία, και μάλιστα με πολύ δημόσιο τρόπο.

Ο σκοπός ολόκληρης σχεδόν της ενήλικης ζωής μου είχε πια χαθεί, κι αυτό ήταν τόσο επώδυνο.

Για αρκετούς μήνες δεν είχα ιδέα τι να κάνω.

Αισθανόμουν πως είχα απογοητεύσει τους συνεργάτες μου, πως η σκυτάλη μού είχε γλιστρήσει από τα χέρια, μόλις μου την παρέδωσαν.

Συναντήθηκα με τον Ντέιβιντ Πάκαρντ (David Packard) και τον Μπομπ Νόις(Bob Noyce) προσπαθώντας να απολογηθώ για το πώς τα ,χα καταστρέψει όλα με τέτοιο τρόπο.

Ήμουν μια πασίγνωστη αποτυχία και μου πέρασε από το μυαλό να εγκαταλείψω την κοιλάδα.

Σιγά σιγά όμως, μια αίσθηση γεννήθηκε μέσα μου: εξακολουθούσα να αγαπάω τη δουλειά μου.

Ότι κι αν είχε συμβεί στην «απλ», αυτό δεν είχε πειραχτεί, ούτε κατ, ελάχιστο.

Με είχαν απορρίψει, ήμουν όμως ακόμα ερωτευμένος.

Έτσι αποφάσισα να ξαναρχίσω από την αρχή.

Τότε δεν το καταλάβαινα, αλλά η απόλυσή μου από την «απλ» ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσε να μου είχε συμβεί.

Η βαρύτητα της επιτυχίας αντικαταστάθηκε από την ελαφρότητα να είμαι ξανά αρχάριος, αβέβαιος για τα πάντα.

Απελευθερώθηκα και μπήκα σε μια από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου.

Την επόμενη πενταετία ξεκίνησα μια εταιρία που τη λέγαν «νεξτ», μια άλλη που τη λέγαν «πίξαρ» κι ερωτεύτηκα μια υπέροχη γυναίκα που έγινε σύζυγός μου.

Με την «πίξαρ» -που είναι σήμερα μια από τις πιο πετυχημένες εταιρίες κινηματογραφικής παραγωγής του κόσμου- δημιουργήσαμε την πρώτη ταινίαψηφιακής κίνησης στην ιστορία του κινηματογράφου, το «τόι στόρι».

Τα γεγονότα πήραν απροσδόκητη τροπή όταν η «απλ» αγόρασε την «νεξτ» και ξαναβρέθηκα στην «απλ», ενώ η τεχνολογία που είχαμε αναπτύξει στη «νεξτ» βρέθηκε στην καρδιά της σημερινής αναγέννησης της «απλ».

Και με τη Λορέν (Laurene) δημιουργήσαμε μια θαυμάσια οικογένεια.

Είμαι βέβαιος πως τίποτα από αυτά δεν θα είχε γίνει αν δεν είχα απολυθεί από την «απλ».

Η γεύση του φάρμακου ήταν απαίσια, πιστεύω όμως πως το χρειαζόμουν.

Υπάρχουν φορές που η ζωή σε χτυπάει κατακέφαλα.

Μην χάνετε την πίστη σας.

Είμαι πεπεισμένος πως το μόνο που μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω ήταν πως αγαπούσα αυτό που έκανα.

Πρέπει να βρεις τι και ποιος σου αρέσει.

Αυτό είναι αλήθεια στη δουλειά και στον έρωτα.

Ένα μεγάλο τμήμα της ζωής σας θα αφιερωθεί στην εργασία σας και ο μόνος τρόπος για να είστε ικανοποιημένοι είναι να θεωρείτε πως κάνετε υπέροχη δουλειά.

Κι ο μόνος τρόπος να κάνετε υπέροχη δουλειά είναι να αγαπάτε ότι κάνετε.

Αν δεν το έχετε βρει ακόμα, συνεχίστε να ψάχνετε.

Μην βολεύεστε.

Όπως συμβαίνει και στον αισθηματικό τομέα, όταν έρθει, θα το καταλάβετε.

Κι όπως σε κάθε σπουδαία σχέση, θα γίνεται καλύτερο όσο περνάει ο χρόνος.

Συνεχίστε λοιπόν να ψάχνετε, μέχρι να το βρείτε.

Μην τα παρατάτε.

Η τρίτη ιστορία μου αφορά το θάνατο.

Όταν ήμουν 17, διάβασα κάτι σαν «να ζεις την κάθε μέρα σου σαν να είναι η τελευταία».

Αυτό μου έκανε εντύπωση κι από τότε, για 33 ολόκληρα χρόνια, κάθε πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη και ρωτάω τον εαυτό μου: «αν αυτή ήταν η τελευταία ημέρα της ζωής σου, θα έκανες αυτό που ετοιμάζεσαι να κάνεις σήμερα;».

Όποτε η απάντηση ήταν «όχι» για πολύ καιρό, ήξερα πως κάτι έπρεπε να αλλάξω.

Το να θυμάμαι πάντα πως σύντομα θα πεθάνω, ήταν η καλύτερη βοήθεια για να παίρνω τις σωστές αποφάσεις στη ζωή μου.

Όλα τα υπόλοιπα -οι εξωτερικές προσδοκίες, η υπερηφάνεια, ο φόβος της γελοιοποίησης ή της αποτυχίας- όλα εξαερώνονται μόλις βρεθούν απέναντι στο θάνατο: το μόνο που απομένει είναι το πραγματικά σημαντικό.

Το να θυμάστε πως θα πεθάνετε είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος να αποφύγετε την παγίδα να νομίζετε πως έχετε κάτι να χάσετε.

Είστε ήδη γυμνοί.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην ακολουθήσετε ότι σας λέει η καρδιά σας.

Εδώ κι ένα χρόνο, μου διαγνώσανε καρκίνο.

Πέρασα από εξέταση στις 7:30 το πρωί κι ένας όγκος φάνηκε ξεκάθαρος στο πάγκρεας.

Δεν είχα ιδέα τι είναι το πάγκρεας.

Οι γιατροί με ενημέρωσαν πως ήταν μία μη ιάσιμη μορφή καρκίνου και πως δεν θα ζούσα παραπάνω από τρεις με έξι μήνες.

Ο γιατρός μου με συμβούλεψε να πάω σπίτι και «να τακτοποιήσω τις εκκρεμότητές» μου, πράγμα που είναι ένας ευφημισμός των γιατρών για το προετοιμάσου να πεθάνεις.

Σημαίνει: προσπάθησε να πεις σε λίγους μήνες όλα όσα ήθελες να πεις στα παιδιά σου σε δέκα χρόνια.

Σημαίνει πως πρέπει να βεβαιωθείς πως όλα είναι εντάξει για να έχει η οικογένειά σου όσο το δυνατό λιγότερους μπελάδες.

Σημαίνει: κάνε τους αποχαιρετισμούς σου.

Έζησα με αυτή τη διάγνωση όλη τη μέρα.

Αργά το απόγευμα μου έκαναν μια βιοψία, που γίνεται με ένα σωλήνα που περνάει από το λαιμό σου στο στομάχι και στα έντερα κι από εκεί μια βελόνα παίρνει λίγα κύτταρα από το πάγκρεας.

Ήμουν ναρκωμένος, αλλά η γυναίκα μου, που ήταν παρούσα, μου διηγήθηκε αργότερα πως όταν οι γιατροί πήραν τα κύτταρα και τα έβαλαν στο μικροσκόπιο άρχισαν να αλαλάζουν, γιατί όπως αποδείχτηκε είχα μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνου του παγκρέατος που ήταν ιάσιμη με εγχείρηση.

Έκανα την εγχείρηση και τώρα είμαι μια χαρά.

Δεν έχω ποτέ φτάσει πιο κοντά στο θάνατο, κι ελπίζω να μην φτάσω ποτέ μου κοντύτερα για μερικές δεκαετίες ακόμα.

Έχοντας όμως βιώσει αυτήν την εμπειρία, μπορώ να σας πω κάτι, με λίγο περισσότερη βεβαιότητα από εκείνους για τους οποίους ο θάνατος είναι μια αφηρημένη μόνο έννοια: κανείς δεν θέλει να πεθάνει.

Ακόμα κι όσοι περιμένουν να πάνε στο παράδεισο, θέλουν να φτάσουν εκεί χωρίς να πεθάνουν.

Κι όμως, ο θάνατος είναι η μόνη κοινή μας μοίρα.

Κανείς δεν του ξέφυγε.

Κι έτσι πρέπει να είναι· ο θάνατος είναι μάλλον η καλύτερη εφεύρεση της ζωής.

Είναι ο παράγοντας που διαιωνίζει τη ζωή.

Ξεκαθαρίζει το παλιό και κάνει χώρο για το καινούργιο.

Το νέο τώρα είστε εσείς, αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακριά από σήμερα, θα γίνετε οι γέροι που προορίζονται να φύγουν.

Συγγνώμη για τον τόνο μου, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

Δεν έχετε πολύ χρόνο, μην τον σπαταλήσετε λοιπόν ζώντας τις ζωές κάποιων άλλων.

Μην αιχμαλωτιστείτε από το δόγμα που λέει να ζείτε σύμφωνα με το τι νομίζουν οι άλλοι.

Μην αφήνετε τη γνώμη των άλλων να πνίξει την εσωτερική σας φωνή.

Και -το σημαντικότερο- να έχετε το θάρρος να ακούτε την καρδιά και τη διαίσθησή σας.

Αυτά με κάποιο τρόπο ξέρουν ήδη τι θέλετε στα, αλήθεια να γίνετε.

Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα.

Όταν ήμουν νέος, υπήρχε μια φανταστική έκδοση που λεγόταν «ο κατάλογος όλης της Γης» που υπήρξε μία από της «Βίβλους» της γενιάς μου.

Την εξέδιδε και της έδωσε ζωή ένας τύπος που τον λέγαν Στιούαρτ Μπραντ(Stewart Brand) και που ζούσε όχι μακριά από εδώ, στο Μένλο Παρκ.

Ήταν τα τέλη της δεκαετίας του ,60, πριν τους προσωπικούς υπολογιστές και τα επιτραπέζια εκδοτικά συστήματα, κι όλα έπρεπε να γίνουν με γραφομηχανές, ψαλίδια και μηχανές πολαρόιντ.

Ήταν ένα είδος έντυπου «γκουγκλ», 35 χρόνια πριν βγει το γκουγκλ στο διαδίκτυο: ήταν ιδεαλιστικό, πλημμυρισμένο από γνώσεις και κόλπα.

Ο Στιούαρτ κι οι συνεργάτες του έβγαλαν αρκετά τεύχη του «κατάλογου όλης της Γης» κι όταν φάνηκε πως ξεπερνιόταν, έβγαλαν ένα τελευταίο τεύχος.

Είχαμε φτάσει στα μέσα της δεκαετίας του ,70 κι ήμουν στην ηλικία σας.

Στο οπισθόφυλλο του τελευταίου τεύχους υπήρχε μια φωτογραφία ενός αγροτικού δρόμου την αυγή, του είδους που κάποτε θα βρεθείτε να κάνετε οτοστόπ, αν είστε αρκετά περιπετειώδεις.

Από κάτω έγραφε: «μείνετε αχόρταγοι· μείνετε τρελαμένοι».

Ήταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμά του: μείνετε αχόρταγοι· μείνετε τρελαμένοι.

Αυτό ευχόμουν πάντα για τον εαυτό μου.

Αυτό εύχομαι και για σας σήμερα.

Μείνετε αχόρταγοι

μείνετε τρελαμένοι.

Θαλασσάκι μου

Αχάραγο στο Τσιλιβί και στο Ακρωτήρι

'Ότι έχει απομείνει από το βοιδονήσι στο κόλπο του Τσιλιβί αχάραγο σήμερα στο πρωί

Μια μικρή έπαυλη μόνο για αληθινά πλούσιους... στη καρδιά.

και λόγω καιρού ξεθάρρεψαν τα πανάκια

Ένας λόγος που αγαπώ πολύ την πόλη της Ζακύνθου είναι τα καμπαναριά της

και μερικά σπίτια με μια συγκεκριμένη ατμόσφαιρα απο τα λίγα μου φαίνεται προσεισμικά Ζακυθινά σπίτια

3o ZANTE JAZZ FESTIVAL 16/7/2011

O Διονύσης Μπουκαβάλας παρουσίασε την τελευταία δουλειά του "Αγγλικοί κήποι"

Τηλέμαχος Μούσσας theremin και Νίκος Γιούσεφ στο μουσικό πριόνι

H ομάδα κλακετών και μουσικής "tapmotif" Θάνος Δασκαλόπουλος Dayna Szyndrowski και Susan Nase

Tηλέμαχος Μούσας κιθάρες Γιώργος Πετκάκης σαξόφωνο Χρήστος Λιάτσος κρουστά Νίκος Γιου΄σεφ μπάσο μουσικό πριόνι και η Αναστασία Έδεν φωνητικά

3o ZANTE JAZZ FESTIVAL 17/7/2011

Σπύρος Μάνεσης στο πιάνο σε διασκευές του σε τραγούδια της Λένας Πλάτωνος

Και το Ionian University Jazz Enseble με τη σύμπραξη στη βιόλα του Μιχαλή Καταχανά

3o ZANTE JAZZ FESTIVAL 16/7/2011 (Στο περιθώριο)

Στο τέλος της δεύτερης μέρας του Φεστιβάλ μεταξύ φίλων ανταλλαγή ρόλων των δυο μουσικών συναισθήματα δυνατά...

3o ZANTE JAZZ FESTIVAL 15/7/2011

Human Touch
Ο Πέτρος Κλαμπάνης παρουσίασε τον καινούριο του δίσκο Contextual
Ελένη Κριμιζάκη στο φλάουτο

Πανσέληνος

Δυο μπάσα ωραία στιγμή Κιουρτσόγλου Κλαμπάνης

Σπουδαία η πρώτη βραδιά και οι δύο μπάντες έπαιξαν θαυμάσια. Ο ήχος πάρα πολύ κακός ιδιαίτερα όταν έπαιζαν τα δυο μπάσα δεν ακουγόταν τίποτα. Η προώθηση της συναυλίας μηδενική ο Αθηναϊκός τύπος δεν έγραψε τίποτα και δεν είδα πουθενά καμιά αφίσα στη Ζάκυνθο Κρίμα γιατί το επίπεδο του φεστιβάλ είναι πολύ υψηλό.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Επειδή όλα είναι φευγαλέα ήθελα να δημοσιεύσω αυτά τα λόγια γιατί κάποτε μπορεί να μας χρειαστούν

Από τις εφημερίδες (nooz.gr):

«Είμαι εχθρός της κάθε ανάμειξης στα πολιτικά. Δεν καταλαβαίνω γιατί αγανακτούν. Τους κόβουν τα ποσοστά τους; Εγώ είμαι ήρεμος και ήσυχος. Ζω με τη σύνταξή μου (590 ευρώ) το μήνα και μια «ενίσχυση» που μου δίνει («μου τα χρωστάει όχι από καλοσύνη») ο εκδότης μου άλλα 100 ευρώ το μήνα. Αυτά μου φτάνουν. Ζω καλά» δήλωνε λίγα λεπτά πριν την αναγόρευσή του σε επίτιμο διδάκτορα της σχολής απ’ όπου αποφοίτησε σχεδόν 50 χρόνια πριν - της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ - ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος.

Λίγο αργότερα η Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ., Μαρία Ιατρού που εκφώνησε τον έπαινο του τιμώμενου υπενθύμιζε μεταξύ άλλων ποιημάτων του την «Αγκίδα» («Το βράδυ που σκότωσαν τον Λαμπράκη/ γυρνούσα από ένα ραντεβού/ ... Πέρασαν τρία χρόνια./ Ξανακύλησα στην ίδια αδιαφορία για τα πολιτικά/.

'Όμως το βράδυ εκείνο με ενοχλεί/ σα μια ανεπαίσθητη αγκίδα που δε βγαίνει: άλλοι να πέφτουν χτυπημένοι για ιδανικά/ άλλοι να οργιάζουν με τα τρίκυκλα, κι εγώ ανέμελος να τρέχω σε τσαΐρια».

Στην είδηση αυτή και στο σχόλιο φίλου στο facebook οτι "Μήπως να μας πει και μας ο φιλτατος τη συνταγη πως τα καταφερνει....γιατι εγω τα φερνω απο δω τα φερνω απο κει και δεν βγαινουν τα ατιμα τα ευρω....με το συμπαθειο δηλαδη.." Ο Διονύσης Βίτσος έγραψε:

Oι παλαιότεροι έχουν άλλη αίσθηση του χρήματος και άλλη των αναγκών τους από ό,τι εμείς. Τον Ντίνο Χριστιανόπουλο στην Κατοχή τον πήρε, μικρό παιδί, η μητέρα του και πήγαν και ξάπλωσαν στο πεζοδρόμιο κάτω από το χιόνι για να πεθάνουν από το κρύο, γλυτώνοντας έτσι από την πείνα. Θεώρησαν τον θάνατο από το κρύο "πιο γλυκό" από εκείνον της πείνας. Μάλιστα ήταν συνήθης τρόπος αυτοκτονίας στην πεινασμένη Θεσσαλονίκη. Τα έχει διηγηθεί ο ίδιος σε συνέντευξή του αυτά. Υπάρχουν γεγονότα που σημαδεύουν τη ζωή, τις επιλογές και τις ανάγκες. Αργότερα ο Χριστιανόπουλος διορίστηκε βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης. Όταν ο διευθυντής της βιβλιοθήκης, ο λογοτέχνης Γ. Βαφόπουλος, που έκανε μια ήπια νύξη για τις ερωτικές του επιλογές και τη σχέση τους με την εικόνα της Βιβλιοθήκης, δήλωσε αμέσως παραίτηση, παρότι δεν είχε άλλους πόρους για να ζήσει και την ηλικιωμένη μητέρα του να συντηρήσει. Έβαλε πάνω από όλα την αξιοπρέπειά του. 'Εζησε κάνοντας επιμέλειες βιβλίων, εργαζόμενος νυχθημερόν. Καυχιέται δε ότι ως εκδότης περιοδικού, του σημαντικού "Διαγώνιος", αλλά και γενικότερα δεν δέχθηκε ποτέ την παραμικρή επιχορήγηση από το Κράτος, απλώς και μόνο για να μπορεί να βρίζει όποιον θέλει. Όταν έχεις φτάσει στην κατάσταση που είχε φτάσει ο Χριστιανόπουλος στην Κατοχή, βάζεις άλλα πράγματα πολύ πιο πάνω από την άνεση και την καλοπέραση.

“Τίποτα σπουδαίο. Με αφορμή ένα κείμενο για την άνοιξη που έρχεται ”

To Ζακυθινό Free Press Libro μου ζήτησε να γράψω ένα κείμενο για την άνοιξη . Προέκυψε το κάτωθι .

Γράμμα από την Αθήνα

“Τίποτα σπουδαίο. Με αφορμή ένα κείμενο για την άνοιξη που έρχεται ”

Σε μια θεατρική περιοδεία του Ντίνου Ηλιόπουλου στη Βόρειο Ελλάδα κατά τη διάρκεια παράστασής του, οι θεατές κυρίως από τα πίσω καθίσματα φώναζαν: «Δεν ακούμε, δεν ακούμε!» Ο Ηλιόπουλος συνέχιζε να παίζει απτόητος, οι φωνές δυνάμωναν και επέμεναν. Τότε σταματάει την παράσταση και απευθυνόμενος στους θεατές είπε: «Τι φωνάζετε; Γιατί κάνετε έτσι; Δε λέμε και τίποτα σπουδαίο». Με έναν απλό και αστείο τρόπο χαμηλώνει γοητευτικά τον πήχη και κινείται με χάρη, χωρίς το άγχος της «επιτυχίας». Η αποτυχία μάς ωριμάζει, μας μεγαλώνει, μας ομορφαίνει, μας γνωρίζει τον εαυτό μας, είναι το σπίτι μας. Δείτε ένα καταπληκτικό

δημόσιο κτίριο στο Παρίσι. Κάθε ένα από τα κουτάκια που βλέπετε είναι ένα διαμέρισμα. Μου άρεσε πολύ. Το δημοσίευσε στο facebook η σπουδαία γραφίστρια Κατερίνα Αντωνάκη. Περισσότρα στο http://www.stephanemalka.com/en/2010/05/auto-defense/

Μου ζητήθηκε να γράψω ένα κείμενο για την άνοιξη. Μου φαίνεται πια δύσκολο να μιλήσεις για την άνοιξη μέσα σ’ αυτό το κλίμα της κατάθλιψης, που τουλάχιστον εδώ στην Αθήνα είναι πραγματικά πολύ βαρύ. Σημείωσε η Ειρήνη Κακουλίδου στο facebook, μου άρεσε και το αναδημοσιεύω: «Νομίζω ότι πρέπει ν' αρχίσουμε να την ελέγχουμε αυτή την καλπάζουσα εθνική κατάθλιψη. Στο κάτω κάτω δεν είμαστε μόνο εμείς που περνάμε δύσκολα. Κι από την άλλη, είμαστε έτοιμοι να παραδεχτούμε ότι όλη η "ευτυχία" μας στηριζόταν στην δυνατότητά μας να καταναλώνουμε; Στη σύγκριση των αυτοκινήτων, των ρούχων και των σπιτιών μας;»

Ποτέ δε μ' άρεσε εμένα ο χειμώνας, μόνο το καλοκαίρι αγαπώ και η άνοιξη είναι η πρώτη προειδοποίηση ότι τελειώνουν όλα αυτά: παλτά, κασκόλ, κρυώματα και σοβαροφάνεια και φαίνονται καθαρά στο βάθος τα μακό και η ηλιοφάνεια...

Την είδατε τη γελοιογραφία του Γιάννη Ιωάννου όπου η Μέρκελ μιλάει στους Γερμανούς σε μια πλατεία, ενώ χιονίζει, κι αυτοί είναι με τα παλτά, τα κασκόλ και τους λέει ότι αλλάζουμε χώρα; Στα συμβόλαια είμαστε. Χώρα με ήλιο, θάλασσα και παραλίες. Έχουμε το καλύτερο οικόπεδο, τι να κάνουμε; Ξέρετε πώς τελικά μας έδωσε ο Θεός αυτό το οικόπεδο που το λιγουρεύονται τώρα όλοι οι δανειστές μας; Χώρισε, λένε, ο Θεός τον κόσμο και ήρθαν όλοι οι λαοί να πάρουν ένα κομμάτι. Τελευταίοι ήρθαν οι Έλληνες και μετά τη λήξη της προθεσμίας που είχε βάλει ο Θεός. «Τα μοίρασα τώρα όλα τα οικόπεδα, δεν υπάρχουν άλλα. Τέτοια ώρα που ήρθατε…» είπε ο Θεός κι άρχισαν τα γνωστά οι Έλληνες. «Τέλος πάντων, έχω ένα οικοπεδάκι (τέσσερα στρέμματα σε περιοχή Natura, δε χτίζεις τίποτα :-) ) που το κράτησα για τα γεράματά μου. Άντε, πάρτε το».Σε ένα τέτοιο οικόπεδο ζούμε και κυρίως εμείς οι Τζαντιώτες. Τέτοια οικόπεδα ανέκαθεν βγάζανε και ωραίους ανθρώπους. Μη χάσετε λοιπόν: από 18 Απριλίου κυκλοφορεί ο νέος δίσκος του δικού μας, σπουδαίου κοντραμπασίστα, Πέτρου Κλαμπάνη. Μπείτε στο http://www.petrosklampanis.com να ακούσετε δείγματα. Καταπληκτική δουλειά.

Επειδή ξέρω πόσο μεγαλόψυχοι και αρκούντως κουτσομπόλες είστε, αφήστε με για λίγο να περιαυτολογήσω και να σας πω τι φτιάχνω αυτό τον καιρό. Προσπαθώ χρόνια να ζωγραφίσω την πόλη της Ζακύνθου. Πολλές προσπάθειες, με

διάφορους τρόπους. Γενικά αγαπώ πολύ τις πόλεις, δεν μου αρέσει να ζω στην εξοχή. Μου αρέσει η φύση, τη θαυμάζω για να πετάξω αετό, να ρίξω μια βουτιά στη θάλασσα, να περπατήσω ανάμεσα στα δέντρα με έναν φίλο και να τα πούμε, αλλά λατρεύω να ζω στην πόλη. Ναι, λοιπόν σας έλεγα πως το Ζακυθινό αστικό τοπίο είναι ένας από τους μεγάλους μου καημούς, το παλεύω χρόνια, αλλά δεν νομίζω πως το εξάντλησα ζωγραφικά. Έχω ακόμα πολλά να πω για το παρόν, που ακόμα κι αν δεν είναι τόσο πηγαίο εμπεριέχει ένα πολύ δυναμικό παρελθόν.Μου το είχε πει και στον Κόκκινο Βράχο πρόπερσι η Σόνια «Όταν ήρθα για πρώτη φορά στη Ζάκυνθο αισθάνθηκα πως στα αλήθεια κάτι σημαντικό έχει συμβεί έδω.» Αυτή είναι η τελευταία προσπάθεια να περιγράψω ό,τι αγαπώ πολύ και ό,τι παρατήρησα φεύγοντας με το πλοίο μετά την Καθαρή Δευτέρα, που για το επιτυχημένο πέταγμα του αετού θα αναφερθώ πιο κάτω. Λοιπόν στο βάθος της πόλης, πίσω από τη συνοικία του Άμμου, θυμηθείτε να το παρατηρήσετε όταν βρίσκεστε στο καράβι, φαίνεται η πόλη και ξεχωρίζουν δυο καμπαναριά: της Φανερωμένης και του Αγίου Λαζάρου. Η μαριονέτα μού φάνηκε στοιχείο κωμικοτραγικό, κυρίαρχο αυτές τις μέρες στο νησί, και δίπλα το καμπαναριό τού Αγίου, προστατευτικό για την πόλη, μεγαλειώδες και χαρμόσυνο. Προσπάθειες ατέλειωτες να πεις τραυλίζοντας κάτι από αυτά που σε συγκινούν και σε κάνουν να δακρύζεις πολύ συχνά.

Σας χρωστάω κάτι για την Kαθαρή Δευτέρα. Είναι πάντα συνδεδεμένη με τη μνήμη του πατέρα μου, μια που φτιάχναμε πάντα μαζί τον αετό με τα πιο απλά και πρωτόγονα υλικά: καλάμι, χαρτί του μέτρου, αλεύρι και σπάγκο. Τον φτιάξαμε και φέτος με τα παιδιά μου και τον πετάξαμε στο Τσιλιβί και πραγματικά το φχαριστηθήκαμε. Είναι ειλικρινά πολύ μαγικό από το τίποτα να φτιάχνεις μια απλή μηχανή που πηγαίνει τόσο ψηλά , είναι το δικό μου μνημόσυνο στη μνήμη του αυτός ο αετός κάθε χρόνο. Α, συγγνώμη, ξέχασα μου είπατε πως δε θέλετε να σας μιλώ για δυσάρεστα, για νεκρούς και τέτοια. Δεν θα το ξανακάνω, παρ’ ότι το θεωρώ παράλογο το βίτσιο σας. Να σας πω το λοιπό κι αυτό, και δε ξαναμιλάω: Ξέρετε πως το βράδυ της Αναστάσεως στην πλατεία Αγίου Μάρκου, μετά την ανάγνωση του Ευαγγελίου από τον Δεσπότη, ο κόσμος παίρνει ένα φυλλαράκι δάφνης από το καταστόλιστο βάθρο όπου γίνεται η ανάγνωση και το πάει στο νεκροταφείο, να δώσει το μήνυμα της Αναστάσεως στους προσφιλείς του νεκρούς; Πολύ συγκινητικά και ενδιαφέροντα Ζακυθινά έθιμα.

Ναι, ξέρω, πρέπει να γράψω κάτι για την άνοιξη… Μισό λεπτό γιατί χτυπάει το τηλέφωνο… Είναι η Μαρία… Μου είπε πολλά: πως δεν είναι καλά, πως η μάνα της της ξανάπε πως πρέπει να παντρευτεί, πως στο ωδείο θα κάνουν απεργία αλλά δεν θέλει να συμμετάσχει γιατί τα αιτήματα της φαίνονται εντελώς παράλογα στη συγκυρία που βρισκόμαστε και στο τέλος μου είπε το εξής:

«Ο Γιώργος και η Αλεξία τη βγάζουν πολύ δύσκολα. Άμα πληρώσουν το δάνειο του σπιτιού τους, τους μένουν να περάσουνε το μήνα τρακόσια ευρώ».

«Πόσα;»

«Όμως τα βράδια κοιμούνται αγκαλιά».

«…»

Αυτή είναι η άνοιξη, κάτι κατάφερα να γράψω λοιπόν. Και στα δικά μας. Τα πρόσωπα τα ονόματα και τα περιστατικά είναι απολύτως αληθινά.

Ραντεβού στα λιόφυτα του Καλλιτέρου, στο πανηγύρι του Αγίου Λύπιου, την Κυριακή του Θωμά. Τέτοιες ανοιξιάτικες μέρες, που η νύχτα τραβιέται και μικραίνει την ώρα που έρχεται το καράβι, κάνει κάτι φεγγάρια που δεν αντέχεις... να τα χαίρεσαι μονός σου.