ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΥΛΑΡΙΝΟΣ

Ο Ανδρεάς Ιωάννου

2011-09-04T09:02:00.003+03:00

Η Ζάκυνθος ευτύχισε την περίοδο 1967-69 να έχει Νομάρχη μια μεγάλη πνευματική προσωπικότητα τον Ανδρέα Ιωάννου (διευθυντή της Εθνικής Πινακοθήκης).

"Οπότε τον Οκτώβρη του εξήντα εννιά, δυόμισι παναπεί χρόνια, από τον ερχομό του στη Ζάκυνθο, παίρνει όλως αιφνιδίως το χαρτί που τον μετακινεί "ευδοκίμως"στη μεγάλη Νομαρχία Τρικάλων.

Για να δώσει κι εκείνος δίχως την παραμικρή καθυστέρηση προς το προϊστάμενο του Υπουργείο, μαζί με την παραίτηση του και μιαν ανεπανάληπτη απάντηση. Από την οποία και μόνο επιβεβαιώνεται ατράνταχτα, η πούρα ζακυθινή του ιδιοσυγκρασία, που βιώνει πια ζώντας τριάντα τόσους μήνες στο Τζάντε,

-"..υποβάλλοντας όθεν, θερμότατες ευχαριστίες, δια την τόσον τιμητικήν δι' εμέ ανάθεσιν της Νομαρχίας Τρικάλων, υποχρεούμαι με πολύ λύπη, να Σας αναφέρω, ότι δεν δύναμαι να την αποδεκτώ καθ' όσον, δεν με κομφίρει(ευχαριστεί) το ... γιαούρτη".

Και από τις 11 Οκτώβρη του 1969, παύει μεν ο Ιωάννου να είναι Νομάρχης Ζακύνθου, αλλά παραμένει Ζακυνθινός.

Από το βιβλίο του Νιόνου Μελίτα "Απο τον Συνταγματάρχη στον Τραπεζίτη"

Η ομιλία-μάθημα ζωής του Steve Jobs στους αποφοίτους του Stanford («You,ve got to find what you love») το 2005

2011-08-28T06:59:00.004+03:00

Αντιγραφή απο το http://www.lifo.gr/team/readersdigest/26280

Θεωρώ τα όσα λέει ο Steve Jobs είναι ένα πολύ σημαντικό θεολογικό κείμενο http://news.stanford.edu/news/2005/june15/jobs-061505.html

όπως μεταφράστηκε από το http://www.ppol.gr

Είναι μεγάλη μου τιμή να βρίσκομαι μαζί σας στην τελετή αποφοίτησής σας από ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Δεν πήρα ποτέ πανεπιστημιακό πτυχίο. Για να πούμε την αλήθεια, τούτη δω η μέρα είναι ότι κοντινότερο σε αποφοίτηση έχω ζήσει. Έτσι είναι, αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τρεις ιστορίες.

Η πρώτη ιστορία μιλάει για διαδρομές

Εγκατέλειψα το κολέγιο του Ριντ στο πρώτο μου εξάμηνο, αλλά τριγυρνούσα στους χώρους του άλλο ενάμισι χρόνο, πριν τα παρατήσω για τα καλά.

Λοιπόν, γιατί τα παράτησα;

Όλα ξεκίνησαν πριν καν γεννηθώ...

Η πραγματική μου μητέρα ήταν μια νεαρή, ανύπαντρη απόφοιτος κολεγίου, που αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία.

Η μεγαλύτερη επιθυμία της ήταν να με υιοθετήσει ένα ζευγάρι πανεπιστημιακής μόρφωσης και κανόνισε τα πάντα ώστε μόλις γεννηθώ να με υιοθετήσει ένας δικηγόρος και η σύζυγός του.

Το πρόβλημα ήταν πως μόλις ξεπρόβαλα, εκείνοι αποφάσισαν πως προτιμούσαν ένα κορίτσι.

Έτσι οι γονείς μου, που ήταν καταγεγραμμένοι σε ένα είδος «λίστας αναμονής» δέχτηκαν ένα τηλεφώνημα μες στο βράδυ, που τους ανακοίνωσε: «ξαφνικά βρέθηκε ένα αγοράκι· το θέλετε;»

«Φυσικά», απάντησαν.

Αλλά η βιολογική μου μητέρα ανακάλυψε πως η θετή μου μητέρα μου δεν είχε πάει ποτέ στο κολέγιο κι ο θετός μου πατέρας μου δεν είχε καν αποφοιτήσει από το λύκειο.

Κι αρνήθηκε να υπογράψει τα χαρτιά της υιοθεσίας.

Υποχώρησε μόνο μετά από κάμποσους μήνες, όταν οι γονείς μου της υποσχέθηκαν πως κάποια μέρα θα πήγαινα στο κολέγιο.

Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, έτσι κι έγινε.

Αλλά επέλεξα αφελώς ένα κολέγιο πανάκριβο, σχεδόν σαν το Στάνφορντ,πράγμα που σήμαινε πως σχεδόν όλες οι οικονομίες των σκληρά εργαζόμενων γονιών μου θα πήγαιναν στα δίδακτρα.

Μέσα σε έξι μήνες δεν έβλεπα καμιά χρησιμότητα σ, αυτό.

Δεν είχα ιδέα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου και το κολέγιο δεν μου έδινε κανένα μπούσουλα για να το βρω.

Επιπλέον, ξόδευα τις οικονομίες μιας ζωής των γονιών μου.

Αποφάσισα λοιπόν να τα παρατήσω, ελπίζοντας πως όλα θα πήγαιναν κατ, ευχήν.

Εκείνη την εποχή ήμουν στ, αλήθεια φοβισμένος, αλλά τώρα ξέρω πως αυτή ήταν μια από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ μου.

Από τη στιγμή που εγκατέλειψα τις σπουδές μου έπαψα να γράφομαι σε ένα σωρό προαπαιτούμενα μαθήματα που δεν με ενδιέφεραν και παρακολουθούσα ως ελεύθερος ακροατής μόνο εκείνα που μου άρεσαν.

Δεν ήταν βέβαια όλα τόσο υπέροχα: δεν δικαιούμουν δωμάτιο στην εστία κι έτσι κοιμόμουν «στρωματσάδα» σε δωμάτια φίλων μου· για να φάω μάζευα άδεια μπουκάλια κόκα κόλα για 5 σεντς το ένα και για να έχω τουλάχιστο ένα αξιοπρεπές γεύμα τη βδομάδα χρειαζόταν να περπατάω κάθε Κυριακή βράδυ 7 χιλιόμετρα, μέχρι το ναό των «χάρε κρίσνα».

Αλλά περνούσα καλά.

Κι ένα σωρό από όσα γνώρισα ακολουθώντας τη διαίσθησή μου και προσπαθώντας να ικανοποιήσω την περιέργειά μου, αποδείχτηκαν ανεκτίμητα στο μέλλον.

Επιτρέψτε μου να σας δώσω ένα παράδειγμα:

Εκείνη την εποχή το «Ριντ» είχε ίσως ένα από τα καλύτερα μαθήματα καλλιγραφίας στη χώρα.

Παντού στο κάμπους έβλεπες θαυμάσια καλλίγραφα πόστερ, πινακίδες και σχέδια.

Καθώς είχα εγκαταλείψει τις σπουδές μου και δεν ήμουν υποχρεωμένος να παρακολουθήσω κάποιο μάθημα, αποφάσισαν να πάω να παρακολουθήσω καλλιγραφία, για να δω πώς κατάφερναν αυτά τα θαύματα.

Έμαθα έτσι για τις γραμματοσειρές «σέριφ» και «σανς σέριφ», για τις αποστάσεις μεταξύ γραμμάτων -ανάλογα με τα γράμματα- ό,τι κάνει υπέροχητην τυπογραφία.

Ήταν ένα θαυμάσιο μάθημα, γεμάτο ιστορία, καλλιτεχνία και καλαισθησία, που πραγματικά με συνεπήρε.

Ούτε μου περνούσε από το μυαλό πως όλα τούτα θα μου χρησίμευαν κάποια μέρα στη ζωή μου.

Δέκα χρόνια αργότερα όμως, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή «Μάκιντος» ξαναθυμήθηκα εκείνο το μάθημα.

Και χρησιμοποιήσαμε στο Μακ όλα όσα είχα μάθει.

Εκείνος ήταν ο πρώτος υπολογιστής που διέθετε καλλιγραφία.

Αν δεν είχα παρακολουθήσει εκείνο το συγκεκριμένο μάθημα, οι Μάκιντος δεν θα είχαν ποτέ πολλές γραμματοσειρές ή μεγέθη γραμμάτων.

Κι αφού το μόνο που έκαναν τα «ουίντοους» ήταν να αντιγράψουν τα Μακ, μάλλον αυτά δεν θα υπήρχαν σε κανένα υπολογιστή.

Κι αν δεν τα είχα παρατήσει, δεν θα είχα παρακολουθήσει ποτέ μου εκείνο το μάθημα καλλιγραφίας κι οι υπολογιστές δεν θα πρόσφεραν τις δυνατότητες καλλιγραφίας που προσφέρουν σήμερα.

Φυσικά ήταν αδύνατο να τα προβλέψω όλα αυτά όταν ήμουν στο κολέγιο.

Δέκα χρόνια αργότερα όμως, ήταν όλα πολύ-πολύ ξεκάθαρα.

Θέλω να πω, ποτέ δεν γίνεται να προβλέψεις την πορεία σου.

Για να την εκτιμήσεις, θα πρέπει να την κοιτάξεις προς τα πίσω.

Χρειάζεται λοιπόν να εμπιστευτείτε πως όλα τα βήματά σας, πως με κάποιο τρόπο σας οδηγούν στο μέλλον σας.

Πρέπει να εμπιστευθείτε κάτι -ή κάποιον: το ένστικτό σας, τη μοίρα, το κάρμα, τη ζωή, δεν έχει σημασία.

Αυτή η άποψη ποτέ δεν με απογοήτευσε και καθόρισε τη ζωή μου.

Η δεύτερη ιστορία μου μιλάει για αγάπη και απώλειες

Ήμουν τυχερός: βρήκα τι μου άρεσε νωρίς στη ζωή μου.

Ο Ουοζ (Wozniak) κι εγώ ξεκινήσαμε την «άπλ» στο γκαράζ των γονιών μου, όταν ήμουν είκοσι χρονών.

Δουλέψαμε σκληρά και δέκα χρόνια αργότερα η «απλ» δεν ήταν πια οι δυο μας κι ένα γκαράζ, αλλά μια εταιρία αξίας άνω των 2 δις δολαρίων, με πάνω από 4,000 εργαζόμενους.

Ένα χρόνο νωρίτερα, με το που έκλεινα τα 30, είχαμε ρίξει στην αγορά την πιο ωραία μας δημιουργία -τον «Μάκιντος».

Και μετά απολύθηκα.

Πώς μπορεί κάποιος να απολυθεί από μια εταιρία που ίδρυσε;

Να, καθώς μεγάλωνε η «απλ» σκέφτηκα να προσλάβω κάποιον ταλαντούχο μάνατζερ για να διοικούμε μαζί την εταιρία και πράγματι, για κανά χρόνο όλα πήγαιναν πρίμα.

Μετά όμως, οι απόψεις μας για το μέλλον άρχισαν να διαφοροποιούνται και στο τέλος τσακωθήκαμε.

Όταν έγινε αυτό, το διοικητικό συμβούλιο πήγε με το μέρος του.

Έτσι λοιπόν, στα 30 μου, βρέθηκα έξω από την εταιρία, και μάλιστα με πολύ δημόσιο τρόπο.

Ο σκοπός ολόκληρης σχεδόν της ενήλικης ζωής μου είχε πια χαθεί, κι αυτό ήταν τόσο επώδυνο.

Για αρκετούς μήνες δεν είχα ιδέα τι να κάνω.

Αισθανόμουν πως είχα απογοητεύσει τους συνεργάτες μου, πως η σκυτάλη μού είχε γλιστρήσει από τα χέρια, μόλις μου την παρέδωσαν.

Συναντήθηκα με τον Ντέιβιντ Πάκαρντ (David Packard) και τον Μπομπ Νόις(Bob Noyce) προσπαθώντας να απολογηθώ για το πώς τα ,χα καταστρέψει όλα με τέτοιο τρόπο.

Ήμουν μια πασίγνωστη αποτυχία και μου πέρασε από το μυαλό να εγκαταλείψω την κοιλάδα.

Σιγά σιγά όμως, μια αίσθηση γεννήθηκε μέσα μου: εξακολουθούσα να αγαπάω τη δουλειά μου.

Ότι κι αν είχε συμβεί στην «απλ», αυτό δεν είχε πειραχτεί, ούτε κατ, ελάχιστο.

Με είχαν απορρίψει, ήμουν όμως ακόμα ερωτευμένος.

Έτσι αποφάσισα να ξαναρχίσω από την αρχή.

Τότε δεν το καταλάβαινα, αλλά η απόλυσή μου από την «απλ» ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσε να μου είχε συμβεί.

Η βαρύτητα της επιτυχίας αντικαταστάθηκε από την ελαφρότητα να είμαι ξανά αρχάριος, αβέβαιος για τα πάντα.

Απελευθερώθηκα και μπήκα σε μια από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου.

Την επόμενη πενταετία ξεκίνησα μια εταιρία που τη λέγαν «νεξτ», μια άλλη που τη λέγαν «πίξαρ» κι ερωτεύτηκα μια υπέροχη γυναίκα που έγινε σύζυγός μου.

Με την «πίξαρ» -που είναι σήμερα μια από τις πιο πετυχημένες εταιρίες κινηματογραφικής παραγωγής του κόσμου- δημιουργήσαμε την πρώτη ταινίαψηφιακής κίνησης στην ιστορία του κινηματογράφου, το «τόι στόρι».

Τα γεγονότα πήραν απροσδόκητη τροπή όταν η «απλ» αγόρασε την «νεξτ» και ξαναβρέθηκα στην «απλ», ενώ η τεχνολογία που είχαμε αναπτύξει στη «νεξτ» βρέθηκε στην καρδιά της σημερινής αναγέννησης της «απλ».

Και με τη Λορέν (Laurene) δημιουργήσαμε μια θαυμάσια οικογένεια.

Είμαι βέβαιος πως τίποτα από αυτά δεν θα είχε γίνει αν δεν είχα απολυθεί από την «απλ».

Η γεύση του φάρμακου ήταν απαίσια, πιστεύω όμως πως το χρειαζόμουν.

Υπάρχουν φορές που η ζωή σε χτυπάει κατακέφαλα.

Μην χάνετε την πίστη σας.

Είμαι πεπεισμένος πως το μόνο που μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω ήταν πως αγαπούσα αυτό που έκανα.

Πρέπει να βρεις τι και ποιος σου αρέσει.

Αυτό είναι αλήθεια στη δουλειά και στον έρωτα.

Ένα μεγάλο τμήμα της ζωής σας θα αφιερωθεί στην εργασία σας και ο μόνος τρόπος για να είστε ικανοποιημένοι είναι να θεωρείτε πως κάνετε υπέροχη δουλειά.

Κι ο μόνος τρόπος να κάνετε υπέροχη δουλειά είναι να αγαπάτε ότι κάνετε.

Αν δεν το έχετε βρει ακόμα, συνεχίστε να ψάχνετε.

Μην βολεύεστε.

Όπως συμβαίνει και στον αισθηματικό τομέα, όταν έρθει, θα το καταλάβετε.

Κι όπως σε κάθε σπουδαία σχέση, θα γίνεται καλύτερο όσο περνάει ο χρόνος.

Συνεχίστε λοιπόν να ψάχνετε, μέχρι να το βρείτε.

Μην τα παρατάτε.

Η τρίτη ιστορία μου αφορά το θάνατο.

Όταν ήμουν 17, διάβασα κάτι σαν «να ζεις την κάθε μέρα σου σαν να είναι η τελευταία».

Αυτό μου έκανε εντύπωση κι από τότε, για 33 ολόκληρα χρόνια, κάθε πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη και ρωτάω τον εαυτό μου: «αν αυτή ήταν η τελευταία ημέρα της ζωής σου, θα έκανες αυτό που ετοιμάζεσαι να κάνεις σήμερα;».

Όποτε η απάντηση ήταν «όχι» για πολύ καιρό, ήξερα πως κάτι έπρεπε να αλλάξω.

Το να θυμάμαι πάντα πως σύντομα θα πεθάνω, ήταν η καλύτερη βοήθεια για να παίρνω τις σωστές αποφάσεις στη ζωή μου.

Όλα τα υπόλοιπα -οι εξωτερικές προσδοκίες, η υπερηφάνεια, ο φόβος της γελοιοποίησης ή της αποτυχίας- όλα εξαερώνονται μόλις βρεθούν απέναντι στο θάνατο: το μόνο που απομένει είναι το πραγματικά σημαντικό.

Το να θυμάστε πως θα πεθάνετε είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος να αποφύγετε την παγίδα να νομίζετε πως έχετε κάτι να χάσετε.

Είστε ήδη γυμνοί.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην ακολουθήσετε ότι σας λέει η καρδιά σας.

Εδώ κι ένα χρόνο, μου διαγνώσανε καρκίνο.

Πέρασα από εξέταση στις 7:30 το πρωί κι ένας όγκος φάνηκε ξεκάθαρος στο πάγκρεας.

Δεν είχα ιδέα τι είναι το πάγκρεας.

Οι γιατροί με ενημέρωσαν πως ήταν μία μη ιάσιμη μορφή καρκίνου και πως δεν θα ζούσα παραπάνω από τρεις με έξι μήνες.

Ο γιατρός μου με συμβούλεψε να πάω σπίτι και «να τακτοποιήσω τις εκκρεμότητές» μου, πράγμα που είναι ένας ευφημισμός των γιατρών για το προετοιμάσου να πεθάνεις.

Σημαίνει: προσπάθησε να πεις σε λίγους μήνες όλα όσα ήθελες να πεις στα παιδιά σου σε δέκα χρόνια.

Σημαίνει πως πρέπει να βεβαιωθείς πως όλα είναι εντάξει για να έχει η οικογένειά σου όσο το δυνατό λιγότερους μπελάδες.

Σημαίνει: κάνε τους αποχαιρετισμούς σου.

Έζησα με αυτή τη διάγνωση όλη τη μέρα.

Αργά το απόγευμα μου έκαναν μια βιοψία, που γίνεται με ένα σωλήνα που περνάει από το λαιμό σου στο στομάχι και στα έντερα κι από εκεί μια βελόνα παίρνει λίγα κύτταρα από το πάγκρεας.

Ήμουν ναρκωμένος, αλλά η γυναίκα μου, που ήταν παρούσα, μου διηγήθηκε αργότερα πως όταν οι γιατροί πήραν τα κύτταρα και τα έβαλαν στο μικροσκόπιο άρχισαν να αλαλάζουν, γιατί όπως αποδείχτηκε είχα μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνου του παγκρέατος που ήταν ιάσιμη με εγχείρηση.

Έκανα την εγχείρηση και τώρα είμαι μια χαρά.

Δεν έχω ποτέ φτάσει πιο κοντά στο θάνατο, κι ελπίζω να μην φτάσω ποτέ μου κοντύτερα για μερικές δεκαετίες ακόμα.

Έχοντας όμως βιώσει αυτήν την εμπειρία, μπορώ να σας πω κάτι, με λίγο περισσότερη βεβαιότητα από εκείνους για τους οποίους ο θάνατος είναι μια αφηρημένη μόνο έννοια: κανείς δεν θέλει να πεθάνει.

Ακόμα κι όσοι περιμένουν να πάνε στο παράδεισο, θέλουν να φτάσουν εκεί χωρίς να πεθάνουν.

Κι όμως, ο θάνατος είναι η μόνη κοινή μας μοίρα.

Κανείς δεν του ξέφυγε.

Κι έτσι πρέπει να είναι· ο θάνατος είναι μάλλον η καλύτερη εφεύρεση της ζωής.

Είναι ο παράγοντας που διαιωνίζει τη ζωή.

Ξεκαθαρίζει το παλιό και κάνει χώρο για το καινούργιο.

Το νέο τώρα είστε εσείς, αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακριά από σήμερα, θα γίνετε οι γέροι που προορίζονται να φύγουν.

Συγγνώμη για τον τόνο μου, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

Δεν έχετε πολύ χρόνο, μην τον σπαταλήσετε λοιπόν ζώντας τις ζωές κάποιων άλλων.

Μην αιχμαλωτιστείτε από το δόγμα που λέει να ζείτε σύμφωνα με το τι νομίζουν οι άλλοι.

Μην αφήνετε τη γνώμη των άλλων να πνίξει την εσωτερική σας φωνή.

Και -το σημαντικότερο- να έχετε το θάρρος να ακούτε την καρδιά και τη διαίσθησή σας.

Αυτά με κάποιο τρόπο ξέρουν ήδη τι θέλετε στα, αλήθεια να γίνετε.

Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα.

Όταν ήμουν νέος, υπήρχε μια φανταστική έκδοση που λεγόταν «ο κατάλογος όλης της Γης» που υπήρξε μία από της «Βίβλους» της γενιάς μου.

Την εξέδιδε και της έδωσε ζωή ένας τύπος που τον λέγαν Στιούαρτ Μπραντ(Stewart Brand) και που ζούσε όχι μακριά από εδώ, στο Μένλο Παρκ.

Ήταν τα τέλη της δεκαετίας του ,60, πριν τους προσωπικούς υπολογιστές και τα επιτραπέζια εκδοτικά συστήματα, κι όλα έπρεπε να γίνουν με γραφομηχανές, ψαλίδια και μηχανές πολαρόιντ.

Ήταν ένα είδος έντυπου «γκουγκλ», 35 χρόνια πριν βγει το γκουγκλ στο διαδίκτυο: ήταν ιδεαλιστικό, πλημμυρισμένο από γνώσεις και κόλπα.

Ο Στιούαρτ κι οι συνεργάτες του έβγαλαν αρκετά τεύχη του «κατάλογου όλης της Γης» κι όταν φάνηκε πως ξεπερνιόταν, έβγαλαν ένα τελευταίο τεύχος.

Είχαμε φτάσει στα μέσα της δεκαετίας του ,70 κι ήμουν στην ηλικία σας.

Στο οπισθόφυλλο του τελευταίου τεύχους υπήρχε μια φωτογραφία ενός αγροτικού δρόμου την αυγή, του είδους που κάποτε θα βρεθείτε να κάνετε οτοστόπ, αν είστε αρκετά περιπετειώδεις.

Από κάτω έγραφε: «μείνετε αχόρταγοι· μείνετε τρελαμένοι».

Ήταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμά του: μείνετε αχόρταγοι· μείνετε τρελαμένοι.

Αυτό ευχόμουν πάντα για τον εαυτό μου.

Αυτό εύχομαι και για σας σήμερα.

Μείνετε αχόρταγοι

μείνετε τρελαμένοι.

Θαλασσάκι μου

2011-07-31T17:03:00.000+03:00

Αχάραγο στο Τσιλιβί και στο Ακρωτήρι

2011-07-26T13:16:00.005+03:00

'Ότι έχει απομείνει από το βοιδονήσι στο κόλπο του Τσιλιβί αχάραγο σήμερα στο πρωί

Μια μικρή έπαυλη μόνο για αληθινά πλούσιους... στη καρδιά.

και λόγω καιρού ξεθάρρεψαν τα πανάκια

Ένας λόγος που αγαπώ πολύ την πόλη της Ζακύνθου είναι τα καμπαναριά της

και μερικά σπίτια με μια συγκεκριμένη ατμόσφαιρα απο τα λίγα μου φαίνεται προσεισμικά Ζακυθινά σπίτια

3o ZANTE JAZZ FESTIVAL 16/7/2011

2011-07-21T19:21:00.012+03:00

O Διονύσης Μπουκαβάλας παρουσίασε την τελευταία δουλειά του "Αγγλικοί κήποι"

Τηλέμαχος Μούσσας theremin και Νίκος Γιούσεφ στο μουσικό πριόνι

H ομάδα κλακετών και μουσικής "tapmotif" Θάνος Δασκαλόπουλος Dayna Szyndrowski και Susan Nase

Tηλέμαχος Μούσας κιθάρες Γιώργος Πετκάκης σαξόφωνο Χρήστος Λιάτσος κρουστά Νίκος Γιου΄σεφ μπάσο μουσικό πριόνι και η Αναστασία Έδεν φωνητικά

3o ZANTE JAZZ FESTIVAL 17/7/2011

2011-07-20T15:51:00.006+03:00

Σπύρος Μάνεσης στο πιάνο σε διασκευές του σε τραγούδια της Λένας Πλάτωνος

Και το Ionian University Jazz Enseble με τη σύμπραξη στη βιόλα του Μιχαλή Καταχανά

3o ZANTE JAZZ FESTIVAL 16/7/2011 (Στο περιθώριο)

2011-07-17T17:17:00.003+03:00

Στο τέλος της δεύτερης μέρας του Φεστιβάλ μεταξύ φίλων ανταλλαγή ρόλων των δυο μουσικών συναισθήματα δυνατά...

3o ZANTE JAZZ FESTIVAL 15/7/2011

2011-07-16T18:31:00.004+03:00

Human Touch
Ο Πέτρος Κλαμπάνης παρουσίασε τον καινούριο του δίσκο Contextual
Ελένη Κριμιζάκη στο φλάουτο

Πανσέληνος

Δυο μπάσα ωραία στιγμή Κιουρτσόγλου Κλαμπάνης

Σπουδαία η πρώτη βραδιά και οι δύο μπάντες έπαιξαν θαυμάσια. Ο ήχος πάρα πολύ κακός ιδιαίτερα όταν έπαιζαν τα δυο μπάσα δεν ακουγόταν τίποτα. Η προώθηση της συναυλίας μηδενική ο Αθηναϊκός τύπος δεν έγραψε τίποτα και δεν είδα πουθενά καμιά αφίσα στη Ζάκυνθο Κρίμα γιατί το επίπεδο του φεστιβάλ είναι πολύ υψηλό.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

2011-06-03T08:18:00.007+03:00

Επειδή όλα είναι φευγαλέα ήθελα να δημοσιεύσω αυτά τα λόγια γιατί κάποτε μπορεί να μας χρειαστούν

Από τις εφημερίδες (nooz.gr):

«Είμαι εχθρός της κάθε ανάμειξης στα πολιτικά. Δεν καταλαβαίνω γιατί αγανακτούν. Τους κόβουν τα ποσοστά τους; Εγώ είμαι ήρεμος και ήσυχος. Ζω με τη σύνταξή μου (590 ευρώ) το μήνα και μια «ενίσχυση» που μου δίνει («μου τα χρωστάει όχι από καλοσύνη») ο εκδότης μου άλλα 100 ευρώ το μήνα. Αυτά μου φτάνουν. Ζω καλά» δήλωνε λίγα λεπτά πριν την αναγόρευσή του σε επίτιμο διδάκτορα της σχολής απ’ όπου αποφοίτησε σχεδόν 50 χρόνια πριν - της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ - ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος.

Λίγο αργότερα η Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ., Μαρία Ιατρού που εκφώνησε τον έπαινο του τιμώμενου υπενθύμιζε μεταξύ άλλων ποιημάτων του την «Αγκίδα» («Το βράδυ που σκότωσαν τον Λαμπράκη/ γυρνούσα από ένα ραντεβού/ ... Πέρασαν τρία χρόνια./ Ξανακύλησα στην ίδια αδιαφορία για τα πολιτικά/.

'Όμως το βράδυ εκείνο με ενοχλεί/ σα μια ανεπαίσθητη αγκίδα που δε βγαίνει: άλλοι να πέφτουν χτυπημένοι για ιδανικά/ άλλοι να οργιάζουν με τα τρίκυκλα, κι εγώ ανέμελος να τρέχω σε τσαΐρια».

Στην είδηση αυτή και στο σχόλιο φίλου στο facebook οτι "Μήπως να μας πει και μας ο φιλτατος τη συνταγη πως τα καταφερνει....γιατι εγω τα φερνω απο δω τα φερνω απο κει και δεν βγαινουν τα ατιμα τα ευρω....με το συμπαθειο δηλαδη.." Ο Διονύσης Βίτσος έγραψε:

Oι παλαιότεροι έχουν άλλη αίσθηση του χρήματος και άλλη των αναγκών τους από ό,τι εμείς. Τον Ντίνο Χριστιανόπουλο στην Κατοχή τον πήρε, μικρό παιδί, η μητέρα του και πήγαν και ξάπλωσαν στο πεζοδρόμιο κάτω από το χιόνι για να πεθάνουν από το κρύο, γλυτώνοντας έτσι από την πείνα. Θεώρησαν τον θάνατο από το κρύο "πιο γλυκό" από εκείνον της πείνας. Μάλιστα ήταν συνήθης τρόπος αυτοκτονίας στην πεινασμένη Θεσσαλονίκη. Τα έχει διηγηθεί ο ίδιος σε συνέντευξή του αυτά. Υπάρχουν γεγονότα που σημαδεύουν τη ζωή, τις επιλογές και τις ανάγκες. Αργότερα ο Χριστιανόπουλος διορίστηκε βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης. Όταν ο διευθυντής της βιβλιοθήκης, ο λογοτέχνης Γ. Βαφόπουλος, που έκανε μια ήπια νύξη για τις ερωτικές του επιλογές και τη σχέση τους με την εικόνα της Βιβλιοθήκης, δήλωσε αμέσως παραίτηση, παρότι δεν είχε άλλους πόρους για να ζήσει και την ηλικιωμένη μητέρα του να συντηρήσει. Έβαλε πάνω από όλα την αξιοπρέπειά του. 'Εζησε κάνοντας επιμέλειες βιβλίων, εργαζόμενος νυχθημερόν. Καυχιέται δε ότι ως εκδότης περιοδικού, του σημαντικού "Διαγώνιος", αλλά και γενικότερα δεν δέχθηκε ποτέ την παραμικρή επιχορήγηση από το Κράτος, απλώς και μόνο για να μπορεί να βρίζει όποιον θέλει. Όταν έχεις φτάσει στην κατάσταση που είχε φτάσει ο Χριστιανόπουλος στην Κατοχή, βάζεις άλλα πράγματα πολύ πιο πάνω από την άνεση και την καλοπέραση.

“Τίποτα σπουδαίο. Με αφορμή ένα κείμενο για την άνοιξη που έρχεται ”

2011-04-21T15:11:00.014+03:00

To Ζακυθινό Free Press Libro μου ζήτησε να γράψω ένα κείμενο για την άνοιξη . Προέκυψε το κάτωθι .

Γράμμα από την Αθήνα

“Τίποτα σπουδαίο. Με αφορμή ένα κείμενο για την άνοιξη που έρχεται ”

Σε μια θεατρική περιοδεία του Ντίνου Ηλιόπουλου στη Βόρειο Ελλάδα κατά τη διάρκεια παράστασής του, οι θεατές κυρίως από τα πίσω καθίσματα φώναζαν: «Δεν ακούμε, δεν ακούμε!» Ο Ηλιόπουλος συνέχιζε να παίζει απτόητος, οι φωνές δυνάμωναν και επέμεναν. Τότε σταματάει την παράσταση και απευθυνόμενος στους θεατές είπε: «Τι φωνάζετε; Γιατί κάνετε έτσι; Δε λέμε και τίποτα σπουδαίο». Με έναν απλό και αστείο τρόπο χαμηλώνει γοητευτικά τον πήχη και κινείται με χάρη, χωρίς το άγχος της «επιτυχίας». Η αποτυχία μάς ωριμάζει, μας μεγαλώνει, μας ομορφαίνει, μας γνωρίζει τον εαυτό μας, είναι το σπίτι μας. Δείτε ένα καταπληκτικό

δημόσιο κτίριο στο Παρίσι. Κάθε ένα από τα κουτάκια που βλέπετε είναι ένα διαμέρισμα. Μου άρεσε πολύ. Το δημοσίευσε στο facebook η σπουδαία γραφίστρια Κατερίνα Αντωνάκη. Περισσότρα στο http://www.stephanemalka.com/en/2010/05/auto-defense/

Μου ζητήθηκε να γράψω ένα κείμενο για την άνοιξη. Μου φαίνεται πια δύσκολο να μιλήσεις για την άνοιξη μέσα σ’ αυτό το κλίμα της κατάθλιψης, που τουλάχιστον εδώ στην Αθήνα είναι πραγματικά πολύ βαρύ. Σημείωσε η Ειρήνη Κακουλίδου στο facebook, μου άρεσε και το αναδημοσιεύω: «Νομίζω ότι πρέπει ν' αρχίσουμε να την ελέγχουμε αυτή την καλπάζουσα εθνική κατάθλιψη. Στο κάτω κάτω δεν είμαστε μόνο εμείς που περνάμε δύσκολα. Κι από την άλλη, είμαστε έτοιμοι να παραδεχτούμε ότι όλη η "ευτυχία" μας στηριζόταν στην δυνατότητά μας να καταναλώνουμε; Στη σύγκριση των αυτοκινήτων, των ρούχων και των σπιτιών μας;»

Ποτέ δε μ' άρεσε εμένα ο χειμώνας, μόνο το καλοκαίρι αγαπώ και η άνοιξη είναι η πρώτη προειδοποίηση ότι τελειώνουν όλα αυτά: παλτά, κασκόλ, κρυώματα και σοβαροφάνεια και φαίνονται καθαρά στο βάθος τα μακό και η ηλιοφάνεια...

Την είδατε τη γελοιογραφία του Γιάννη Ιωάννου όπου η Μέρκελ μιλάει στους Γερμανούς σε μια πλατεία, ενώ χιονίζει, κι αυτοί είναι με τα παλτά, τα κασκόλ και τους λέει ότι αλλάζουμε χώρα; Στα συμβόλαια είμαστε. Χώρα με ήλιο, θάλασσα και παραλίες. Έχουμε το καλύτερο οικόπεδο, τι να κάνουμε; Ξέρετε πώς τελικά μας έδωσε ο Θεός αυτό το οικόπεδο που το λιγουρεύονται τώρα όλοι οι δανειστές μας; Χώρισε, λένε, ο Θεός τον κόσμο και ήρθαν όλοι οι λαοί να πάρουν ένα κομμάτι. Τελευταίοι ήρθαν οι Έλληνες και μετά τη λήξη της προθεσμίας που είχε βάλει ο Θεός. «Τα μοίρασα τώρα όλα τα οικόπεδα, δεν υπάρχουν άλλα. Τέτοια ώρα που ήρθατε…» είπε ο Θεός κι άρχισαν τα γνωστά οι Έλληνες. «Τέλος πάντων, έχω ένα οικοπεδάκι (τέσσερα στρέμματα σε περιοχή Natura, δε χτίζεις τίποτα :-) ) που το κράτησα για τα γεράματά μου. Άντε, πάρτε το».Σε ένα τέτοιο οικόπεδο ζούμε και κυρίως εμείς οι Τζαντιώτες. Τέτοια οικόπεδα ανέκαθεν βγάζανε και ωραίους ανθρώπους. Μη χάσετε λοιπόν: από 18 Απριλίου κυκλοφορεί ο νέος δίσκος του δικού μας, σπουδαίου κοντραμπασίστα, Πέτρου Κλαμπάνη. Μπείτε στο http://www.petrosklampanis.com να ακούσετε δείγματα. Καταπληκτική δουλειά.

Επειδή ξέρω πόσο μεγαλόψυχοι και αρκούντως κουτσομπόλες είστε, αφήστε με για λίγο να περιαυτολογήσω και να σας πω τι φτιάχνω αυτό τον καιρό. Προσπαθώ χρόνια να ζωγραφίσω την πόλη της Ζακύνθου. Πολλές προσπάθειες, με

διάφορους τρόπους. Γενικά αγαπώ πολύ τις πόλεις, δεν μου αρέσει να ζω στην εξοχή. Μου αρέσει η φύση, τη θαυμάζω για να πετάξω αετό, να ρίξω μια βουτιά στη θάλασσα, να περπατήσω ανάμεσα στα δέντρα με έναν φίλο και να τα πούμε, αλλά λατρεύω να ζω στην πόλη. Ναι, λοιπόν σας έλεγα πως το Ζακυθινό αστικό τοπίο είναι ένας από τους μεγάλους μου καημούς, το παλεύω χρόνια, αλλά δεν νομίζω πως το εξάντλησα ζωγραφικά. Έχω ακόμα πολλά να πω για το παρόν, που ακόμα κι αν δεν είναι τόσο πηγαίο εμπεριέχει ένα πολύ δυναμικό παρελθόν.Μου το είχε πει και στον Κόκκινο Βράχο πρόπερσι η Σόνια «Όταν ήρθα για πρώτη φορά στη Ζάκυνθο αισθάνθηκα πως στα αλήθεια κάτι σημαντικό έχει συμβεί έδω.» Αυτή είναι η τελευταία προσπάθεια να περιγράψω ό,τι αγαπώ πολύ και ό,τι παρατήρησα φεύγοντας με το πλοίο μετά την Καθαρή Δευτέρα, που για το επιτυχημένο πέταγμα του αετού θα αναφερθώ πιο κάτω. Λοιπόν στο βάθος της πόλης, πίσω από τη συνοικία του Άμμου, θυμηθείτε να το παρατηρήσετε όταν βρίσκεστε στο καράβι, φαίνεται η πόλη και ξεχωρίζουν δυο καμπαναριά: της Φανερωμένης και του Αγίου Λαζάρου. Η μαριονέτα μού φάνηκε στοιχείο κωμικοτραγικό, κυρίαρχο αυτές τις μέρες στο νησί, και δίπλα το καμπαναριό τού Αγίου, προστατευτικό για την πόλη, μεγαλειώδες και χαρμόσυνο. Προσπάθειες ατέλειωτες να πεις τραυλίζοντας κάτι από αυτά που σε συγκινούν και σε κάνουν να δακρύζεις πολύ συχνά.

Σας χρωστάω κάτι για την Kαθαρή Δευτέρα. Είναι πάντα συνδεδεμένη με τη μνήμη του πατέρα μου, μια που φτιάχναμε πάντα μαζί τον αετό με τα πιο απλά και πρωτόγονα υλικά: καλάμι, χαρτί του μέτρου, αλεύρι και σπάγκο. Τον φτιάξαμε και φέτος με τα παιδιά μου και τον πετάξαμε στο Τσιλιβί και πραγματικά το φχαριστηθήκαμε. Είναι ειλικρινά πολύ μαγικό από το τίποτα να φτιάχνεις μια απλή μηχανή που πηγαίνει τόσο ψηλά , είναι το δικό μου μνημόσυνο στη μνήμη του αυτός ο αετός κάθε χρόνο. Α, συγγνώμη, ξέχασα μου είπατε πως δε θέλετε να σας μιλώ για δυσάρεστα, για νεκρούς και τέτοια. Δεν θα το ξανακάνω, παρ’ ότι το θεωρώ παράλογο το βίτσιο σας. Να σας πω το λοιπό κι αυτό, και δε ξαναμιλάω: Ξέρετε πως το βράδυ της Αναστάσεως στην πλατεία Αγίου Μάρκου, μετά την ανάγνωση του Ευαγγελίου από τον Δεσπότη, ο κόσμος παίρνει ένα φυλλαράκι δάφνης από το καταστόλιστο βάθρο όπου γίνεται η ανάγνωση και το πάει στο νεκροταφείο, να δώσει το μήνυμα της Αναστάσεως στους προσφιλείς του νεκρούς; Πολύ συγκινητικά και ενδιαφέροντα Ζακυθινά έθιμα.

Ναι, ξέρω, πρέπει να γράψω κάτι για την άνοιξη… Μισό λεπτό γιατί χτυπάει το τηλέφωνο… Είναι η Μαρία… Μου είπε πολλά: πως δεν είναι καλά, πως η μάνα της της ξανάπε πως πρέπει να παντρευτεί, πως στο ωδείο θα κάνουν απεργία αλλά δεν θέλει να συμμετάσχει γιατί τα αιτήματα της φαίνονται εντελώς παράλογα στη συγκυρία που βρισκόμαστε και στο τέλος μου είπε το εξής:

«Ο Γιώργος και η Αλεξία τη βγάζουν πολύ δύσκολα. Άμα πληρώσουν το δάνειο του σπιτιού τους, τους μένουν να περάσουνε το μήνα τρακόσια ευρώ».

«Πόσα;»

«Όμως τα βράδια κοιμούνται αγκαλιά».

«…»

Αυτή είναι η άνοιξη, κάτι κατάφερα να γράψω λοιπόν. Και στα δικά μας. Τα πρόσωπα τα ονόματα και τα περιστατικά είναι απολύτως αληθινά.

Ραντεβού στα λιόφυτα του Καλλιτέρου, στο πανηγύρι του Αγίου Λύπιου, την Κυριακή του Θωμά. Τέτοιες ανοιξιάτικες μέρες, που η νύχτα τραβιέται και μικραίνει την ώρα που έρχεται το καράβι, κάνει κάτι φεγγάρια που δεν αντέχεις... να τα χαίρεσαι μονός σου.

Νάτος ο πρώτος αετός

2011-03-07T10:32:00.003+02:00

Χαρτί του μέτρου, σπάγκο, αλευρόκολλα, καλάμι κατασκευή πρωί πρωί ...και στην παραλία του Τσιλιβί

Υ.Γ. Μπόλικη ουρά θέλει φυσάει πολύ

Και του χρόνου

H Λάουρα Μάνεση γράφει για το έργο "Το σπίτι μου στην πόλη"

2011-01-28T08:40:00.004+02:00

Κάνετε κλικ στο γραπτό για να μεγαλώσει και να το διαβάσετε

H Γ'2 τάξη του σχολείου Hill ζωγραφίζει στα "Απλωμένα Ρούχα"

2011-01-17T14:14:00.009+02:00

H Ζωή

Ο Νίκος

Ο Σταύρος

Τα δελφίνια της Ειρήνης

Δήμητρα

Ο Γιώργος έφτιαξε την Ατλαντίδα με μεγάλα θαλάσσια κύματα

Παναγιώτης

Ένα αγόρι και ένα κορίτσι πάνε στο περίπτερο απο την Δάφνη Λούπα

Η Αύρα έφτιαξε το δωματιο βλέποντας το δωμάτιο

Η Μαργαρίτα

Και ο Γιώργος Κυπαρίσσι και κλειδί

Ελεύθερο θέμα από τον ...

Η Στεφανία

Ο Λάζος ζωγράφισε ένα αυτοκίνητο που χύθηκε η βενζίνη και έπεσε ένας κεραυνός και έπιασε φωτιά η βενζίνη και καίει το σπίτι.

Ο Νικόλας ένα πλοίο με πολυβόλα και όλα τα σχετικά

Ο ψαλίδης και ο κουνελης ή κάπως έτσι απο τον..

Η Μαργαρίτα

Ο Δημήτρης

Η Χριστίνα

Και ο... από το έργο "Ο κήπος του Ισίδωρου"

Και η Εβελίνα με τα ωραία δελφίνια

Ζωγραφική στα Απλωμένα Ρούχα απο την Αριάδνη την Κατερίνα και τη Νεκταρία

2011-01-14T19:00:00.004+02:00

Αριάδνη Μαλλιάγκα

Κατερίνα Πυλαρινού

Νεκταρία Παπαδοπούλου

Παιδικός σταθμός "Παιδικά Χαμόγελα" ζωγραφίζει Απλωμένα Ρούχα

2011-01-14T18:12:00.009+02:00

Το νηπιαγωγείο Παιδικά Χαμόγελα http://www.xamogela.gr/

Η Άννα μου είπε πως αυτό είναι το έργο "Το δωμάτιο μας" και το

μεσαίο μωβ πράγμα είναι το κομπιούτερ

Ωραία πορτρέτα από τη Ιωάννα

Ζευγάρη

Σπίτια από τον Σταύρο

Γιώργος

Ποιος είναι αυτός ο μεγάλος καλλιτέχνης;

Κορίτσια χορεύουν από την Τζορτζίνα

Παιδιά σε σπίτι από τον Κωνσταντίνος

Απλωμένα ρούχα από την Μελισάνθη

Εύη

Μια γέφυρα κάτω δεξιά σπίτι με απλωμένα ρούχα και καπνό και πεταλούδα απο τον Πάνο

Λουλούδια και ζευγάρη απο την Στεφανία

Ρομαντικό ζευγάρι από την Ιφιγένεια

Πολύ ρομαντικά τα παιδιά από αυτό το νηπιαγωγείο!

Ο παιδικός σταθμός "Έκφραση" ζωγραφίζει στα Απλωμένα Ρούχα

2011-01-14T18:11:00.005+02:00

Σκάλες και διάφορα άλλα ωραία από τον Αλέξανδρο

Σπίτι με καπνό από το Θοδωρή

Σπίτι και δέντρα από το Νικόλαο

Ποιος έκανε αυτό το ωραίο φορτηγό;

Σπουδαία χορεύτρια με ωραία φούστα από την Αγκελική

H Γ' τάξη του σχολείου Hill ζωγραφίζει στα "Άπλωμένα ρούχα"

2011-01-14T17:03:00.009+02:00

Θέμης

Ιάσων

Εμπνευσμένος απο το Το σπίτι μου στη πόλη

Έμπνευση από το 'Απο τη βεράντα"

Μανώλης απο το έργο Κόκκινο καλοκαίρι

Χριστιάννα

Αιμιλία Νέλλα εμπνευσμένη απο το 'Απο τη βεράντα"

Χριστιάννα

Εβελίνα Μανίκα εμπνευσμένη από το έργο Απλωμένα ρούχα στο λιβάδι με τις παπαρούνες

Γιώργος και Αλέξανδρος από το 'Το σπίτι μακριά

Όλγα Παπαδόγια

Συνεργασία Αλέξανδρου, Δημήτρη, Σωτήρη

Μαρώ

Χριστίνα

Το σπίτι με ανθρώπινη μορφή από την Ακριβή Κοντού

Γιωργής

Στέφανος

Ιωάννα έμπνευση απο την "Άνοιξη"

Πάρκινγκ

2011-01-14T15:47:00.000+02:00

Η Όλια Λαζαρίδου διαβάζει το διήγημα του Δημήτρη Μάργαρη "Πάρκινγκ"
που γράφτηκε για το ομώνυμο έργο του Μπάμπη Πυλαρινού
Στα πλαίσια την έκθεση ζωγραφικής "Απλωμένα ρούχα" που γίνεται στο εργαστήριο του μέχρι τις 15 Ιανουαρίου 2011
πλατεία Μητροπόλεως 11 www.pilarinos.gr

Απλωμένα ρούχα

2011-01-11T14:44:00.000+02:00

Η Όλια Λαζαρίδου διαβάζει το διήγημα της Ελένης Τουρκάκη που γράφτηκε για την έκθεση ζωγραφικής του Μπάμπη Πυλαρινού "Απλωμένα ρούχα"

Βοριάς

2010-12-29T17:55:00.005+02:00

"Βοριάς"

Ακρυλικό σε καμβά 70x40

Μπάμπης Πυλαρινός

Η Όλια Λαζαρίδου διαβάζει το διήγημα του Μιχάλη Σπέγγου "Βοριάς" που το έγραψε για το ομώνυμο ζωγραφικό έργο. Στα πλαίσια της έκθεσης ζωγραφικής "Απλωμένα ρούχα" μέχρι 15 Ιανουαρίου 2011

πλατεία Μητροπόλεως 11, Αθήνα.

Η Εξάψεις

2010-12-28T15:46:00.003+02:00

"Εξάψεις"

Ακρυλικό σε καμβά 30x60 εκ.

Μπάμπης Πυλαρινός

Η Όλια Λαζαρίδου διαβάζει το ποίημα του π.Παναγιώτη Καποδίστρια "Εξάψεις"

Από το ποίημα αυτό προέκυψε και το ζωγραφικό έργο "Εξάψεις"

Στα πλαίσια της έκθεσης ζωγραφικής "Απλωμένα ρούχα" μέχρι 15 Ιανουαρίου 2011

πλατεία Μητροπόλεως 11, Αθήνα. 211 4076675

Κάλαντα από το μουσικό πριόνι

2010-12-24T15:53:00.001+02:00

Κάλαντα από το μουσικό πριόνι του Νίκου Γιούσεφ στην έκθεση ζωγραφικής

Απλωμένα ρούχα

2010-12-20T13:28:00.001+02:00

Έκθεση ζωγραφικής "Απλωμένα Ρούχα"

2010-12-07T13:07:00.007+02:00

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Την Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου στις 8:00 το βράδυ

σας προσκαλώ στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής μου με τίτλο

"Απλωμένα Ρούχα"

που θα γίνει στο εργαστήριό μου Πλατεία Μητροπόλεως 11

(πίσω απο το ιερό της Μητρόπολης Αθηνών) Τηλ.211 4076675

"Απλωμένα Ρούχα " κρέμονται και στο www.pilarinos.gr

Μπάμπης Πυλαρινός

Διάρκεια μέχρι τις 15 Ιανουαρίου. Δευτ.-Σάβ. 11.00-20.00

Μετά το τέλος της έκθεσης, στο εργαστήριο θα εκτίθενται έργα απο παλιότερες συλλογές.

Κατά τη διάρκεια της έκθεσης, κάθε Πέμπτη και Σάββατο πρωί, 11:00-13:00, μπορούν

να έρθουν τα παιδιά να παίξουν δημιουργικά παιχνίδια σε σχέση με τα εκτεθιμένα έργα.

΄Ολες οι ζωγραφιές των παιδιών θα αναρτώνται στο εργαστήριο και στην ιστοσελίδα

www.pilarinos.gr

Δείτε εδώ τον έντυπο κατάλογο της έκθεσης

Click to launch the full edition in a new window
Online Publishing from YUDU

Ταξίδι στη Σερβία

2010-11-22T05:54:00.009+02:00

Είμαστε στο Κόστολατσ μια μικρή πόλη κοντά στο Ποζάρεβατσ. Αγιογραφούμε μια εκκλησία στο Κόστολατσ (Όλα τονίζονται στη προπαραλήγουσα)τον Άγιο Μάξιμο. Εδώ οι παπάδες δεν πληρώνονται από το κράτος αλλά ζούνε με τη συνδρομή των ενοριτών τους. Ελεύθεροι επαγγελματίες. Ο επίσκοπος Ποζάρεβατσ Ιγνάτιος πολύ ενδιαφέρον άνθρωπος Ελληνοσπουδαγμένος και Ελληνόγλωσσος όταν έπεσε το καθεστώς έγινε σύνοδος επισκόπων με θέμα τη διδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία. Ο Ιγνάτιος ήταν αντίθετος με τη διδασκαλία και έλεγε "Όποιος ενδιαφέρεται θα διαβάσει και θα μάθει για την Ορθοδοξία" . Οι άλλοι επίσκοποι ήταν της άποψης ότι πρέπει να διδάσκονται τα θρησκευτικά, άποψη που επικράτησε. Το επόμενο πρόβλημα ήταν ποιος θα έγραφε τα βιβλία. Ανέθεσαν λοιπόν στον Ιγνάτιο να τα γράψει τον διαφωνούντα με τη διδασκαλία. Και αυτός έκανε για μένα το εξής εντυπωσιακό. Έγραψε για όλες τις τάξεις βιβλία με ιστορίες τύπου παραβολής. Οι ιστορίες αυτές είναι μια αφορμή για συζήτηση στην τάξη. Οι ιστορίες ασχολούνται με τις ανθρώπινες σχέσεις. Αυτά στην Ελλάδα είναι ψιλά γράμματα. Ορθοδοξία στην Ελλάδα είναι αν τήρησες τους κανόνες . Να μη τα πολυλογώ γνώρισα ένα πιο ανόθευτο θρησκευτικό ήθος. Επίσης οι άνθρωποι εδώ που είναι κοντά στην εκκλησία δεν είναι θεούσοι αλλά κανονικοί άνθρωποι. Μόνο όσοι έχουνε ζήσει στην Ελλάδα έχουνε μολυνθεί από το προτεσταντικό θεούσικο πνεύμα. Ο κατώτατος μισθός είναι 400 ευρώ η βενζίνη έχει περίπου ένα ευρώ και η παιδεία δεν είναι δωρεάν. Φέτος για πρώτη χρονιά έδωσαν δωρεάν βιβλία στη πρώτη δημοτικού ενώ μια φοιτήτρια του Μαθηματικού μας είπε ότι αγοράζει όλα τα συγγράμματα και πληρώνει και 1000 ευρώ το χρόνο δίδακτρα. Εμάς τους Έλληνες μας έχουν σε μεγάλη εκτίμηση . Είμαστε λίγο και οι πλούσιοι γείτονες. Το Κοστόλατσ θερμαίνεται με τηλεθέρμανση από το οικείο εργοστάσιο της ΔΕΗ που επειδή επιβαρύνει το περιβάλλον χρεώνει μόνο 6 ευρώ το μήνα για θέρμανση σε κάθε σπίτι. Ο π. Σταμάτης Σκλήρης με τον οποίο πήγα στο Κοστόλατσ για την αγιογράφηση του ναού ζωγραφίζει εντελώς ελεύθερα όπως θα δείτε την εκκλησία και αυτό είναι αποδεκτό εδώ και θαυμάζεται πολύ. Μάλιστα έχει πολύ πλάκα γιατί νέοι Σέρβοι αγιογράφοι τον μιμούνται αντί να μιμηθούν τα σπουδαία Σέρβικα βυζαντινά μνημεία. Αυτές τις μέρες ζωγραφίζω εδώ τον Άγιο Λάζαρο και το γιο του Στέφανο Σέρβους Αγίους ήρωες κατά τη μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1387 που οι Σέρβοι έχασαν το Κοσσυφοπέδιο από τους Τούρκους . Είναι η θλιβερή επέτειος τους ανάλογη με τη δική μας Μικρασιατική καταστροφή. Σήμερα Σάββατο από το πρωί ακουγόταν μουσική στη διαπασών τύπου Γιώργος Μάγκας όλη μέρα. Ο πατήρ Αλέξανδρος ο εφημέριος του Κόστολατσ μας είπε πως είναι Μουσουλμάνοι που παρά τα παράπονα δεν τους πειράζει η αστυνομία ενώ αν αυτός χτυπήσει τη καμπάνα θα έρθει αμέσως η αστυνομία να του κάνει παρατήρηση. Χθες το βράδυ μας έκανε το τραπέζι ένας υπάλληλος της βιομηχανίας της ΔΕΗ στο σπίτι του. Σε μια άθλια πολυκατοικία του 50 τύπου παλιές εργατικές κατοικίες ενώ στο εσωτερικό το σπίτι του ήταν πολύ περιποιημένο μας έπαιξε η κόρη του πιάνο και στις 9.30 άρχισε ο γείτονας να βαράει το τοίχο. Του λέω του εφημέριου που ήταν και αυτός εκεί, αύριο στο κήρυγμα να πεις ότι"δεν χτυπάμε το τοίχο στις 9,30 η ώρα όταν ο άλλος παίζει πιάνο "αστειευόμενος Μου απαντά"Αυτός δεν έρχεται στη εκκλησία είναι κομουνιστής". πάντως το μοντέλο του άμισθου ιερέα και της εκκλησίας που χτίζεται και υπάρχει μόνον χάρη τους ενορίτες το βρίσκω τρομερά πιο υγιές από το δικό μας μισθοσυντήρητο ιερατείο. Γιατί εγώ που είμαι άθεος μουσουλμάνος και δε ξέρω τι άλλο να πληρώνω φόρους για να μισθοδοτούνται οι Ορθόδοξοι ιερείς.

Ρώτησα μια Σερβίδα πως βλέπει όλα αυτά που γίνονται και λέγονται για την Ελλάδα τον τελευταίο καιρό. Μου είπε το εξής. “Πως κάνετε έτσι, εμείς από το 90 μέχρι τους βομβαρδισμούς περάσαμε πολύ πιο δύσκολα πληρώνοντας στο ΔΝΤ τα χρέη από τη διακυβέρνηση του Τίτο. Ο μισθός μας έφτασε 5 ευρώ. Υπάρχει μια Σέρβικη έκφραση που χρησιμοποιείται όταν κάποιος κάνει πολύ φασαρία. “Πως κάνεις έτσι σαν Έλληνας σε φυλακή”. Αυτή τη στιγμή στη Σερβία η μεγάλη ιδέα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και από τη λένε οι Σέρβοι η κυβέρνηση εγκαταλείπει τους Σέρβους του Κοσσυφοπεδίου στη μοίρα τους για να κάνει το χατίρι των Ευρωπαίων. Στο Βελιγράδι πολλά κτίρια από τους βομβαρδισμούς τα έχουν αφήσει έτσι. Είναι πολύ δυνατό θέαμα.. είναι αλήθεια ότι τις μέρες των βομβαρδισμών στο Βελιγράδι έκαναν πάρτυ κάθε βράδυ.

(Φωτογραφία του Nicolas Maquet)

Καφενείο στο Ποζάρεβατσ

Η εκκλησία του Αγίου Μαξίμου στο Κόστολατσ

Άγιος Γεώργιος και Δημήτριος

Ο άνθρωπος συνθλίβεται από τα γρανάζια που προκύπτουν από το τεμαχισμό αρχαϊκού κίονα

(Φωτογραφία του Nicolas Maquet)

Το μαγικό πριόνι του Νίκου Γιούσεφ

2010-09-28T02:36:00.016+03:00

Παρακολούθησα απόψε το βράδυ τη συναυλία του Νίκου Γιούσεφ στον "Παρνασσό" στην πλατεία Καρύτση. Πραγματικά μαγικός ο Γιούσεφ χειρίζεται ρωμαλέα το δύσκολο όργανο και σε ...ταξιδεύει . Συγχαρητήρια και περισσότερες συναυλίες με ...πριόνια. Θαυμάστε τον σε τρία ωραία βίντεο από τη συναυλία και σε δυο βιντεάκια που βρήκα στην σελίδα του http://www.myspace.com/nikosgiousef και σε δυο πολύ πολύ πρόχειρα που τράβηξα στη συναυλία με το κινητό. Τρομερή παρουσία και της Ειρήνης Τηνιακού παρτενέρ του Γιούσεφ στο πιάνο. Σπουδαίο δίδυμο.

Γεννήθηκε στην Ζάκυνθο το 1975. Στα έξι του χρόνια ξεκίνησε τη μουσική στη μαντολινάτα Ζακύνθου όπου συνέχισε ως μπασίστας με διάφορα σχήματα όπως "Σοκ "Νέσλα""Diahisis". Μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας "Τσιριτσάντσουλες". To 2006 συμμετείχε στο Sani international festival στο 3μερο αφιέρωμα στην ECM ( μουσικό πριόνι στο σχήμα του Τηλέμαχου. Μούσα) .Επίσης συνέπραξε επί σκηνής με Σαβίνα Γιαννάτου Zucchero, Damo Suzuki , Θάνο Ανεστόπουλο, Νίκο Πλάτανο , Υπόγεια Ρεύματα,Blade Reininger κ.α. Ηχογράφησε για τα «Υπόγεια Ρεύματα». Έγραψε τραγούδια για τους: Γιώργο Περρή , Καλλιόπη Βέττα. Έγραψε την μουσική για τις ταινίες μ. μήκους του Μ. Μουζάκη « ήταν να μην πατήσει το πόδι του στην Αθήνα.» και «Η Προετοιμασία» και του Κωσταντίνου Πουλή «Φλαμπέ» που κέρδισε το βραβείο κοινου στο 48 hours film project 2009. Έγραψε την μουσική και συμμετείχε ως ηθοποιός για τις παράστασεις "Βαριετέ" , «Επιχείρηση Ιουδίθ» και συμμετείχε στην παράσταση “Rainbow” του Εθνικού Θεάτρου. Πλέον συμμετέχει ενεργά ως μέλος του “Τilemachos Moussas Quartet” και των “Neon”. Συνεχίζει την σύνθεση και την ενορχήστρωση έως σήμερα.

Μνημόσυνο στο ζωγράφο Ράλλη Κοψίδη

2010-08-18T09:00:00.016+03:00

Ράλλης Κοψίδης, ο σεμνός εργάτης της ελληνικής τέχνης έφυγε από τη ζωή

«Παριανός», λάδι (1988) Πινακοθήκη Πάτρας. Χαρακτηριστικός πίνακας της τελευταίας περιόδου του Κοψίδη.

Ο ζωγράφος και αγιογράφος Ράλλης Κοψίδης, σημαντική μορφή της σύγχρονης ελληνικής ζωγραφικής, γνωστός μεταξύ άλλων από τη ρηξικέλευθη εικονογράφηση του πατριαρχικού κέντρου στο Σαμπεζί της Ελβετίας, πέθανε στις 14 Αυγούστου, σε ηλικία 81 ετών στο σπίτι του στη Γλυφάδα.

Ο Κοψίδης γεννήθηκε το 1929 στο Κάστρο της Λήμνου όπου και έζησε τα παιδικά του χρόνια. Μετά την Απελευθέρωση ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στον τόπο καταγωγής του, στην Αλεξανδρουπολη. Το 1949 εισάγεται στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και σπουδάζει στο εργαστήριο του Ανδρέα Γεωργιάδη. Το 1953 διακόπτει, ύστερα από προτροπή του Γιάννη Μόραλη τη φοίτηση στην ΑΣΚΤ για να μαθητεύσει για μια εξαετία πλάι στον Φώτη Κόντογλου.

Το ζωγραφικό του έργο χωρίζεται χονδρικά σε τέσσερις μεγάλες περιόδους. Στην πρώτη των πρωτόλειων σπουδαστικών έργων από τα μέσα του ’40 ώς το 1953, στην περίοδο της μαθητείας στον Κόντογλου, από το 1953 μέχρι τα τέλη του ’50, στην τρίτη, από τις αρχές του ’60 όπου ανακαλύπτει το προσωπικό του ύφος, το οποίο χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια εξεύρεσης μιας νέας εικαστικής μορφολογίας για την εικονογράφηση ορθοδόξων εκκλησιών, που πατάει γερά στη Μεταβυζαντινή και τη Λαϊκή Τέχνη και στην τέταρτη από το 1976 και μετά που ξεκλειδώνει και αναπτύσσει το διακριτό, προσωπικό του ύφος.

Στα χαρακτηριστικά του έργα συγκαταλέγονται η εικονογράφηση του εξωνάρθηκα της Μονής Θεοτόκου Πεντέλης, η εικονογράφηση της εκκλησίας της Μονής του Chevetogne στο Βέλγιο, του τέμπλου του παρεκκλησίου της Εξαρχίας του Παναγίου Τάφου στην Πλατεία Μαβίλη, «Το κορίτσι στο παράθυρο» (1972), «Παριανός» (1988), «Αγάλματα του δειλινού» (1992) και οι πολυάριθμοι πίνακες του Κάστρου της Λήμνου. Ο Κοψίδης είναι επίσης γνωστός για την εικονογράφηση και τη συγγραφή βιβλίων, όπως το «Σταυροί στον Αθωνα», «Εξοχή», «Προσκυνητάρι της Αίγινας», «Μάνη η Πολύπυργος», «Σπίτια Ελληνικά», ενώ από το 1972 ώς το 1974 εξέδωσε το τριμηνιαίο περιοδικό «Κάνιστρο», το οποίο άφησε εποχή. Εικονογράφησε τις συλλογές παραμυθιών του Γ. Μέγα και του Γ. Ιωάννου.

«Το μυθιστόρημα του Νίκου Γ. Πεντζίκη “Ανδρέας Δημακούδης” που κυκλοφόρησε το 1934 έχει ως υπότιτλο (ή και δεύτερο τίτλο) τη φράση «ένας νέος μονάχος» - ή μοναχός; Ετσι έβλεπα στην καθημερινή του ζωή τον Ράλλη Κοψίδη», λέει στην «Κ» ο συγγραφέας και στενός του φίλος, Ηλίας Παπαδημητρακόπουλος. «Απόμακρο μέσα στην τύρβη της ζωής, ποιητή του ελάχιστου, λάτρη του απέριττου, υμνωδό του ταπεινού. Ετσι στα γραπτά του (και έχει γράψει πολλά), έτσι και στη ζωγραφική του. Ακούραστος περιπατητής, λιτότατος (πενιχρός την περιβολήν) πραγματοποίησε με τη γυναίκα του Μαρία που του παραστάθηκε ηρωικά και στα στερνά του χρόνια περίλαμπρες εκδρομές σε απρόσιτα μοναστήρια, σε αρχαίες λίμνες, σε προϊστορικούς οικισμούς, μαζεύοντας σπασμένα γυαλιά, πέτρες, βότσαλα, κεραμικά - που θα μεταμορφώνονταν στη συνέχεια στους πίνακές του με τα βουνά της Λήμνου (τα κάστρα, τα ακτινοβόλα γυναικεία πρόσωπα, που τα παράστεκαν από μακριά, παλιές σπασμένες παιδικές κούκλες) ή στα εκλεκτικά ψηφιδωτά με τα όποια κοσμούσε τη αυλή του σπιτιού του στην Πάρο».

THΛEΦOΣ

Απο τη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Δείτε τα έργα του Ράλλη Κοψίδη και ένα κείμενο του Γιώργου Κόρδη για τη ζωγραφική του.

Ίσως δεν είναι τυχαίο πριν λίγες μέρες, φίλος, μου έφερε ένα τεύχος απο ένα περιοδικό που εξέδιδε γύρω στο 70. Το μεγαλύτερο μέρος το έγραφε ο ίδιος "Το κάνιστρο". Θα το σκανάρω μέχρι το τέλος του μήνα και θα το κρεμάσω στο blog σαν ένα μνημόσυνο στο δάσκαλο Ράλλη Κοψίδη. Σε αυτόν κυρίως και σε έναν άλλον συγγραφέα του "Κάνιστρου" και άνθρωπο της τέχνης το Μάρκο Μπότσαρη (Αίθουσα Τέχνης Αρχιπέλαγος, Κολωνάκι, Σκιάθος)που πέθανε κι αυτός πριν τρία χρόνια. Το "Κάνιστρο" βασικά υπερασπίζεται την Ελληνική Τέχνη με αυταπάρνηση θα έλεγα.Είναι ο Κοσμάς ο Αιτωλός των σέβεντις. Χειρόγραφο το μεγαλύτερο μέρος του.Φαίνονται αστεία όλα αυτά σήμερα (για την Ελληνική Τέχνη εννοώ) όταν απαξιώνεται πια τόσο απο το συρμό και απο χείλη που δεν θα περίμενες και θαυμάζεται τόσο πια ο πέραν του Ατλαντικού τρόπος και περιμένουμε πάλι όπως και πριν 40 χρόνια να μας έρθει η αληθινή τέχνη απο την Amerika. Δεν πειράζει ο χρόνος είναι με το μέρος και του Ράλλη Κοψίδη και της κακόμοιρης πια λεγόμενης Ελληνικής Τέχνης.Να είμαστε καλά εμείς τα πνευματικά του εγγόνια να τον θυμόμαστε και να υπηρετούμε όσο πιο τίμια μπορεί ο καθένας την τέχνη αυτή.

"Το όραμα του Αποστόλου Παύλου". Απο την ιστορική πια εικονογράφηση του πατριαρχικού κέντρου στο Σαμπεζί της Ελβετίας

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

ΜΙΚΡΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΑΛΛΗ ΚΟΨΙΔΗ, ΤΟΝ ΠΕΝΗΤΑ ΑΡΧΟΝΤΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ.....

Του Γιώργου Κόρδη

από τον/την George Kordis την Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010 στις 5:35 μ.μ.

Στό θολό καί παγωμένο τοπίο της συγχρονης εικονογραφικής τέχνης περίπτωση του Ρἀλλη Κοψίδη εrναι κεραυνός εν αιθρία καί ἰσως καί γιαυτό καί τόσο λίγο κατανοητή καί παραδεκτή από τό σύνολο των περί τὰ την τέχνη ἀσχολουμένων. Ο Κοψίδης δέν ζητά ούτε νά πρωτοτυπήσει, ούτε νά αντιγράψει πιστά καί φωτογραφικά τό παρελθόν. Ετσι δέν είναι οûτε Πανσέληνος οûτε Πικάσσο, δέν είναι οûτε Θεοφάνης ούτε Ματίς. Ο Κοψίδης στον εξωνάρθηκα της Πεντέλης, αλλα και όπου αλλού κι αν ζωγράφισε δέν ενδιαφέρθηκε νά δημιουργήσει τὴ δική του ιδιωτική εικαστική γλώσσα. Ο Κοψίδης εικονογραφεί ,δηλαδή αναζωγραφίζει τες εικόνες που η παράδοση του έχει κληροδοτήσει μέ τήν μόνη γλώσσα πού γνωρίζει, μέ τήν γλώσσα πού θά καταλάβει ο πιστός θεατής καί θά επικοινωνήσει μέ τό εκκλησιαστικό σώμα. Ο Κοψίδης ζητά νά λειτουργήσει· θέλει νά είναι δημιου-ργός κι όχι ίδιώτης ζωγράφος. Γιά τούς λόγους αυτούς καί η δουλειάτου είναι δημιουργική μετάπλαση της παράδοσης κι όχι εκ του μή όντος εικαστική παρθενογένεσις.

Ο θράξ ζωγράφος καταθέτει ολοκληρωμένη πρόταση κι όχι πειραματισμούς καί εικαστικά ψελλίσματα. Αυτό πού ζωγραφίζει στήν Πεντέλη δέν είναι απόπειρα, αλλά ζωγραφική ώριμη καί κατασταλαγμένη. Γιαυτό ακριβώς καί αξίζει νά μελετηθεῖ. Γιατί κομίζει κάτι πολύτιμο καί σπάνιο στίς μέρες μας. Δέν είναι απλώς μιά καλή ζωγραφική πού αντιγράφει τό παρελθόν·είναι κάτι περισσότερο. Είναι μιά πρόταση γιά τό ποιό είναι τό κριτήριο προόδου της ορθόδοξης εικονογραφικής τέχνης. Καί η πρότασή του είναι σαφής. Η πρόοδος δέν μπορεί νά νοηθεί ως απομάκρυνση καί κατάργηση της παραδόσεως. Ούτε μπορεί νά εκληφθεί ως στείρα επανάληψη όσων σπουδαίων έγιναν στό παρελθόν. Η πρόοδος, ως εμφάνιση του νέου, πρέπει νά νοείται ως ανακεφαλαίωση όλης της προϋπάρχουσας παράδοσης καί ταυτόχρονος εμπλουτισμός αυτής. Ζωγραφίζοντας δηλαδή, ο εικονογράφος πρέπει νά τηρεί ὀλα ὀσα έχει κατακτήσει μέχρι τώρα η παράδοση. Δέν πρέπει οûτε τίς μορφές νά περιφρονεί, ούτε τίς βασικές αρχές του συστήματος νά μάχεται καί νά καταστρατηγεί. Τηρεί, λοιπόν,όλες αυτές τίς βάσεις καί πάνω σέ αυτές χτίζει τό δικό του λιθαράκι, πού μπορεί νά είναι μικρό η μεγάλο ανάλογα μέ τίς ικανότητες καί τίς δυνατότητές του. Ετσι, μπορεί νά προσφέρει σέ είκονογραφικό επίπεδο προτείνοντας νέες συνθέσεις η μπορεί, μέ πολλές φυσικά πνευματικές προϋποθέσεις, νά αναπλάσσει τό παραδοσιακό ύφος των εικόνων παίρνοντας στοιχεία ακόμη καί από εξωβυζαντινές εικαστικές πηγές.

Αυτή η διαδικασία, εφόσον γίνεται μέ κριτήρια εκκλησιαστικά καί γνώμονα τή «λατρευτική» λειτουργικότητα της εικόνας καί τήν πνευματική της αποστολή μπορεί νά οδηγήσει σέ εμπλουτισμό της παράδοσης καί σέ συνέχιση του οικοδομήματος της ρθόδοξης εικονογραφικης τέχνης.

Ο Κοψίδης έκανε ακριβώς όσα περιγράφουμε πιό πάνω. Τήρησε τούς εικονογραφικούς τύπους καί επέλεξε γιά τήν απόδοσή τους τή βυζαντινή παραδοσιακή γλώσσα, τήν οποία όμως εμπλούτισε με στιχεία απο τη λαίκή παράδοση και απο τα κινήματα του μοντερνισμού του 20 αι. μἐχρι ποὺ διαμόρφωσε προσωπικό ιδίωμα χωρίς νά αλλάξει τήν ίδια τήν γλώσσα. Ετσι, ο Κοψίδης, έμπρακτα, έδειξε τόν τρόπο καί τόν δρόμο στοὺς σύγχρονους εἰκονογράφους γιὰ νὰ εἶναι πάντοτε σέ δημιουργική σχέση μέ τήν εικονογραφική παράδοση καί νά παράγουν τέχνη ζωντανή και λειτουργική, δηλαδή εκκλησιαστική.

αποσπασμα απο τον επίλογο μελέτης μας για τη ζωγραφικη του Ράλλη Κοψίδη στον εξωνάρθηκα της Ι. Μονής Πεντέλης Αττικής.

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΟΠΤΑΣΙΑ
Του Ράλλη Κοψίδη

Στη ζωή μας είναι, κάποιες μέρες σφραγισμένες που δεν ξεχνιούνται. Είναι κάτι νύχτες π' άφησαν πύρινα σημάδια. Ο καιρός περνά κι' η θύμησή τους είναι αγκάθι που ματώνει. Τα σκοτεινά νέφη δεν φεύγουν. Και το γέλιο του Αρχέκακου αντηχεί συχνά παγερό.

Ήταν παραμονές Χριστουγέννων. Γύρω στο αναθεματισμένο έτος 1950. Πρωτοετής στη Σχολή των Καλών Τεχνών, είχα κιόλας μισό χρόνο στην Αθήνα και με σκέπαζαν νέφη ονείρου ζωγραφικά. Γύρω μου οι μεγάλοι της Τέχνης, δηλαδή οι σκιές τους. Κι ας μην τις σήκωνε το κλίμα της εποχής τέτοιες ανεδαφικές ονειροφαντασίες.

Μόλις είχε τελειώσει ο εμφύλιος. Αν κι αυτός δεν τελειώνει τόσο εύκολα. Δουλειές πουθενά! Κατηφείς οι άνθρωποι μπάλωναν τα ράκη τους. Ποιος σκοτίζονταν εξόν από μένα, για ζωγραφική και τα παρόμοια; Η καθημερινή φασολάδα, αυτή ήταν η μεγάλη έγνοια. Και καλά έκαναν. Όλοι είχαν ξαναγίνει φτωχοί. Εξόν από λίγους ... φωνές θηριώδεις ήταν ακόμα στον αέρα. Φυλακές γεμάτες, κυνηγητό, χωροφυλάκοι με το «έλα δω ρε » στο στόμα. Σκοτωμένοι, χαμένοι, φευγάτοι. Όμως εγώ είχα μέσα μου, φωτιά παρηγορητική, την θεία Παραμυθία που δίνει η τέχνη. Μ' αυτήν σαν να ξεχνιόταν τ' αδειανό στομάχι. Έσχατος εγώ στην Τέχνη είχα όμως το μερτικό μου απ' τις αχτίνες του ήλιου της. Πετούσε η καρδιά μου μέσ' τη γύρω μαυρίλα.

Πήρα λοιπόν το τραίνο για την Αλεξανδρούπολη, να πάω στους δικούς μου. Γιορτές ήταν, τέτοιες μέρες (άγιες μέρες που λένε), σε κυκλώνει μια νοσταλγία.

Το βαγόνι όπου σκαρφάλωσα ήταν αδειανό. Ένας μονάχα άνθρωπος, μεσόκοπος και καλοντυμένος καθόταν κοντά στο παράθυρο και διάβαζε ένα βιβλίο.

Το τραίνο ξεκίνησε το απόγευμα. Θα ταξίδευε όλη τη νύχτα. Στην Αλεξανδρούπολη θάμαστε το πρωί.Εγώ όπου πάγαινα, χαρτιά και μολύβια δεν μου ‘ λειπαν . Όλο σχεδίαζα. Το ίδιο έκανα και τώρα.

Με είδε αυτός ο άνθρωπος και με ρώτησε: Ζωγράφος είσαι; Του είπα τα καθέκαστα με τη
Σχολή. Εμπιστευόμουν τότε εύκολα τους άλλους. Και γω είμαι ζωγράφος, είπε. Βγήκα και γω απ' τη Σχολή Καλών Τεχνών. Μα τώρα κάνω διαφημίσεις. Με κοίταζε με συγκατάβαση. Η φτώχεια δεν κρύβεται, που να την πάρει ο διάβολος.

Έχεις ξανάπε, μπροστά σου μια ζωή δυστυχίας. Η ζωγραφική δεν φέρνει ψωμί. Θα πεινάσεις στη ζωή σου. Και γω με τα ίδια όνειρα ξεκίνησα. Μα έβαλα γρήγορα μυαλό. Κάνε μιαν άλλη δουλειά να χορτάσεις ψωμί. Αλλιώς στην ψάθα θα πεθάνεις! Δεν είναι δουλειά αυτή στον τόπο μας. Α! να' σουν έξω θα' ταν διαφορετικά! Όμως εδώ, στην Ελλάδα,ζωγράφος!

Κουνούσε το κεφάλι και τα κακά προμαντέματά του, γέμιζαν το σκοτεινό βαγόνι, σαν νυχτερίδες. Είχε παγώσει το μέσα μου. Βούιζε το κεφάλι μου. Τί να'λεγα ; Αφού είχε δίκιο! Δεν το 'ξερα; Δεν είχα δει ως τώρα αναρίθμητες φορές, στα μάτια των δικών μου, την αποδοκιμασία; Όλοι δεν είπαν (εκτός από ελάχιστους) πως λάθευα, «τώρα μάλιστα που πήρες και το χαρτί του δασκάλου»! «Κι έβαλες ένα βραχιόλι στο χέρι»! Άκου βραχιόλι! Πως τ' άφηνα όλα τούτα τα σίγουρα που μου έδινε εκείνο το άχρηστο πτυχίο και έτρεξα στα Άγνωστα και στα Σκοτεινά; Το μέλλον, σκοτεινός καλικάντζαρος! Δεν τό‘βλεπα ; Εγώ δεν ήμουν που όταν πήρα εκείνο το «χαρτί» έτρεχα στις παραλίες και στις ερημιές, κι έλεγα πως δεν θα την αφήσω ποτέ την ζωγραφική, ενώ οι συνάδελφοι μου μέλλοντες ελπιδοφόροι δάσκαλοι, είχαν κιόλας κάνει τις αιτήσεις τους για διορισμό! ...

Είχε δίκιο λοιπόν αυτός που μιλούσε! Η τέχνη είναι για τους ονειροπαρμένους, έλεγε. Εγώ πέτυχα σαν διαφημιστής. Έχω γεμίσει λεφτά! Παράτα τα όνειρα της ζωγραφικής όσο είναι καιρός. Έχεις καμιά σιγουριά πως θα γίνεις μεγάλος ζωγράφος; Γιατί μόνον αυτό θα σε γλίτωνε απ' την πείνα. (Αλήθεια είχα;) Ποιο είναι το Μέλλον σου λοιπόν; Κάνε καμιά δουλειά σοβαρή κι άσε τις φαντασίες!

Μέσ' το μαύρο της Νύχτας το τραίνο έτρεχε βιαστικό . Τόποι διάβαιναν που τους έκαψε η φωτιά του πολέμου. Κι από πάνω τους βουνά με ονομασίες ηρωικές ... Πώς βλέπεις φίδι να βγαίνει από έναν βάτο, και μαγεύεσαι και κόβονται τα γόνατα σου και δεν μπορείς να φύγεις; Έτσι έβλεπα κι εγώ τούτον τον άνθρωπο με την τετράγωνη λογική. Δεν ήξερα τι να πω. Έχασα την μιλιά μου. Τα λόγια που θα' λεγα γίναν πουλιά και φύγαν . Πέταξαν τα επιχειρήματα μου, απ' το παράθυρο του βαγονιού, μέσ' τη νύχτα, την παγωμένη νύχτα που μ' είχε παγιδέψει μέσ' το βαγόνι αυτό, κι έβλεπα με τρόμο να περνάνε απ' έξω οι εικόνες της μετέπειτα ζωής μου, σκυθρωπές ιστορίες ανέχειας και δυστυχίας, καθώς τις ιστορούσαν τα βιβλία...

Μήπως ήταν ψέματα όσα έλεγε; Δεν έβλεπα τάχα, τους πρώην συμμαθητές στο Γυμνάσιο, (άσε την Ακαδημία με τους δασκάλους), που όλοι τους είχαν ταχτοποιηθεί; Όλοι κάπου «τρύπωσαν». Βολεύτηκαν. Σε μια «θεσούλα». Και τώρα που πήγαινα εκεί, δεν το' ξερα πως θα με ξαναρωτήσουν τα ίδια σκληρά ερωτήματα που τόσες φορές είχα ακούσει; Κι εγώ με ηρωική σιγουριά θα' λεγα τις ίδιες βεβαιότητες, κρύβοντας βαθιά μέσα μου τους φόβους και τις αμφιβολίες ...Κι αυτοί από ευγένεια (ή και αδιαφορία) δεν θα με κορόιδευαν, δε θα με προπηλάκιζε κανείς. Τι τους ένοιαζε άλλωστε; Είχαν αυτοί τις σίγουρες δουλειές τους. Οι δρόμοι τους ανοίγονταν, σπαρμένοι ρόδα, άνθη γαλήνης και ευτυχίας ...Το μέλλον φωτεινό τους περίμενε.

Όμως για μένα αυτό το άτιμο το Μέλλον μάζευε αγκάθια, όπως η θάλασσα φέρνει τα φύκια και τα σωριάζει στην πόρτα ενός παραλιακού καλυβιού, και την φράζει. Όνειρα φαντασίες, παλάτια, στις παρυφές του δρόμου της τέχνης γίνονται ξάφνου αγκάθια και φύκια...

Και πήγαινα τώρα λέει για τις γιορτές! Για τις άγιες μέρες που τάχα χαίρεται ο κόσμος ...Χαίρεται όποιος έχει χαρά, οι άλλοι τι κάνουν;

Έφτασα στην Αλεξανδρούπολη το πρωί. Είχα πυρετό . Όλη την νύχτα ξαγρύπνησα. Εκείνος ο διαφημιστής κατέβηκε νωρίς. Άνθρωποι ανέβαιναν και κατέβαιναν, κι εγώ δεν έβλεπα τίποτα, βουλιαγμένος όπως ήμουν στις μαύρες σκέψεις ... Φορτωμένος με τις αλυσίδες της Λογικής. Πού είχαν πάει οι θεϊκές σκιές των Μεγάλων της Τέχνης, που πάντα με συντρόφευαν; Είχαν ξαφνικά φύγει μέσ' τον αέρα. Είχαν φύγει μέσ' την νύχτα. Και κείνο το παγερό πρωινό, κανείς δεν ήταν στο Σταθμό, να μου κουνάει το χέρι ενθαρρυντικά, όπως άλλοτε.

Πέρασαν από τότε πολλά χρόνια, μ' απίστευτες αλλαγές. Κάθε φορά όμως που έρχονται οι γιορτές, κι οι άνθρωποι κυκλωμένοι από τέρατα, ψάχνουν να βρουν καταφύγιο στις ειρηνικές πεδιάδες της παιδικής εποχής, όπου αντηχούν χαρμόσυνες καμπάνες, κι άνθη αγγελικά στολίζουν τα σύμπαντα, θυμάμαι με τρόμο απερίγραπτο, που δεν τον λιγόστεψε ο καιρός, εκείνη την νύχτα μέσ' το τραίνο.

Έρχεται στο νου μου η φωνή του Αρχέκακου , που όλα τα σαρκάζει γι' αυτό κι ονομάστηκε ο Μέγας Σαρκαστής, αυτός που κατασπαράζει τα όνειρα, που μαδάει τα πανευφρόσυνα ρόδα. Μέσα απ' τα γυμνά κλαδιά των δέντρων ενός παγερού σιδηροδρομικού Σταθμού, τον βλέπω ακόμα να μου γνέφει! Ποιος είχε δίκιο, δεν ρωτάω! Χαμένος θα 'βγαινα και αν ρωτούσα.

Την σκοτεινή οπτασία, να μπορούσα μονάχα, να μην βλέπω.!

Νέες φωτογραφίες απο το σεισμό του '53 από το αρχειακό υλικό του Βασιλικού Βρετανικού ναυτικού.

2010-08-14T08:35:00.007+03:00

Καλοκαιρινά ραψίματα και πλεξίματα

2010-08-10T23:44:00.002+03:00

Zante Jazz Festival 2010 Sketches of Miles Project

2010-08-04T18:39:00.006+03:00

To Sketches of Miles Project είναι ένα σχήμα αφιερωμένο στη μουσική του ανθρώπου που άλλαξε την πορεία της τζαζ και της μουσικής στο σύνολό της, του Miles Davis. Το σχήμα έχει ως όχημα το στυλ και ρεπερτόριο που ανέδειξαν τα δύο κουιντέτα του μεγάλου τρομπετίστα, τις δεκαετίες του 1950 και 1960.

Ο χαρακτηριστικός ήχος της τρομπέτας σε συνδιασμό με το λυρισμό της φωνής-που αντικαθιστά το σαξόφωνο-και τον ηχητικό καμβά που συνθέτουν τα όργανα του rhythm section, δημιουργούν μουσικές εικόνες και έντονα συναισθήματα στο ακροατήριο. Οι ενορχηστρώσεις των γνωστών κομματιών υπογραμμίζουν πως ένα είδος μουσικής που γνώρισε άνθηση στα μέσα του προηγούμενου αιώνα παραμένει επίκαιρο και δυναμικό σήμερα. Οι μουσικοί του Sketches of Miles Project, παρά το νεαρό της ηλικίας τους, είναι καταξιωμένοι στο χώρο της τζαζ διεθνώς.

Ελένη Βαλεντή: Φωνή
Αντρέας Πολυζωγόπουλος: Τρομπέτα
Σπύρος Μάνεσης: Πιάνο
Πέτρος Κλαμπάνης: Κοντραμπάσο
Σωτήρης Ντούβας: Τύμπανα

Σπουδαία συναυλία απλά

Ευχαριστούμε και του χρόνου

Zante Jazz Festival 2010 Παράπλους

2010-08-04T18:25:00.009+03:00

Δύσκολη αφηρημένη μουσική από το συγκρότημα Παράπλους .Προσωπικά δεν μπορώ να παρακολουθήσω εύκολα.Εμένα μου αρέσουν οι ιστορίες, τα μυθιστορήματα στη λογοτεχνία, στη μουσική, στη ζωγραφική. Νομίζω ότι θα χρειαζόταν περισσότερο ένα χώρο που να υποστηρίξει τη βραδιά Πιο μικρός πιο δυνατός αισθητικά.

Αντιγράφω το δελτίο τύπου

Ο Παράπλους είναι ένα σχήμα που δεν περιορίζεται στιλιστικά αλλά, όπως δηλώνει και το όνομά του, εξερευνά διάφορες επιρροές και δείχνει ότι ο αυτοσχεδιασμός μπορεί να είναι γενεσιουργό στοιχείο κάθε μουσικής. Η ποικιλία αναφορών εξασφαλίζεται και από τα όργανα διαφορετικών προσελεύσεων και παραδόσεων που χρησιμοποιούνται στο σχήμα.

Ο Νίκος Γράψας (ιδρυτικό μέλος σχημάτων όπως οι Άβατον και οι Δυνάμεις του Αιγαίου) παίζει εδώ διάφορα νυκτά έγχορδα, όπως το πορτογαλέζικο “καβακίνιο” (μικρή κιθάρα), το Ταρ (από το Αζερμπαϊτζάν), μια μικρή άρπα από τη Μαδαγασκάρη, κ.α. Η Ειρήνη Βυθούλκα παίζει διάφορα κρουστά, όπως το μπεντίρ, η στάμνα, και το περσικό “ζαρμπ”. Το κουαρτέτο συμπληρώνεται από το Διονύση Μπουκουβάλα στα πλήκτρα και τον Απόστολο Ζούγρα στην τρομπέτα.

Zante Jazz Festival 2010 CUBANA BOP

2010-07-21T21:50:00.016+03:00

H νύχτα πέφτει στο Τζάντε και το δεύτερο Zante Jazz Festival αρχίζειOι Cubana Bop με τον εξαίρετο Τάκη Πατερέλη ήταν το συγκρότημα της πρώτης βραδυάς του φεστιβάλ. Παρακάτω αντιγράφω το δελτίο τύπου.

Οι Cubana Bop ιδρύθηκαν το 1995. Από τις τάξεις τους έχουν περάσει πολλοί Έλληνες και ξένοι μουσικοί, μέχρι την τωρινή τους σύνθεση, η οποία υφίσταται τα τελευταία έξι χρόνια:

Τάκης Πατερέλης, σαξόφωνο
Μάνος Θεοδoσάκης, τρομπέτα
Αντώνης Ανδρέου, τρομπόνι
Δημήτρης Σεβδαλής, πιάνο
Δημήτρης Χριστόπουλος, μπάσο
Σεραφείμ Μπέλλος, τύμπανα
Kiki Cha, κρουστά

Το ρεπερτόριό τους αποτελείται από συνθέσεις των πρωτοπόρων της αφροκουβανέζικης μουσικής καθώς και των ίδιων των μελών του σχήματος. Στην καλλιτεχνική διεύθυνσή είναι το ιδρυτικό μέλος και κορυφαίος Έλληνας σαξοφωνίστας, Τάκης Πατερέλης. Στο σχήμα συμμετέχουν μερικοί από τους σπουδαιότερους Έλληνες εκπροσώπους της Αφροκουβανέζικης μουσικής σκηνής.

Παραθέτω μερικά βιντεάκια που τράβηξα.

Η συναυλία ήταν καταπληκτική ο Πατερέλης σε απίθανα κέφια.

Η συναυλία αδικήθηκε από το χώρο νομίζω ότι ο φυσικός χώρος του φεστιβάλ είναι η Δερματούσα .Του χρόνου που τα πράγματα θα έχουν αλλάξει νομίζω ότι μπορούμε να επιστρέψουμε

Επίσης αδικήθηκε από τη low profile προώθηση της συναυλίας. Ελάχιστη αφισοκόλληση κτλ Υπάρχουν πρόσωπα που ξέρουν καλά αυτή τη βρώμικη δουλειά και έχουν διάθεση να βοηθήσουν.

Τα συγχαρητήρια είναι το λιγότερο που θα μπορούσα να πω για τους εξαίρετους ηρωικούς διοργανωτές .Καλό κουράγιο και ραντεβού τη Παρασκευή με το συγκρότημα "Παράπλους"

23 Ιουλίου 2010, Παράπλους (γενική είσοδος: 10 ευρώ)

Ο Παράπλους είναι ένα σχήμα που δεν περιορίζεται στιλιστικά αλλά, όπως δηλώνει και το όνομά του, εξερευνά διάφορες επιρροές και δείχνει ότι ο αυτοσχεδιασμός μπορεί να είναι γενεσιουργό στοιχείο κάθε μουσικής. Η ποικιλία αναφορών εξασφαλίζεται και από τα όργανα διαφορετικών προσελεύσεων και παραδόσεων που χρησιμοποιούνται στο σχήμα.

Ο Νίκος Γράψας (ιδρυτικό μέλος σχημάτων όπως οι Άβατον και οι Δυνάμεις του Αιγαίου) παίζει εδώ διάφορα νυκτά έγχορδα, όπως το πορτογαλέζικο “καβακίνιο” (μικρή κιθάρα), το Ταρ (από το Αζερμπαϊτζάν), μια μικρή άρπα από τη Μαδαγασκάρη, κ.α. Η Ειρήνη Βυθούλκα παίζει διάφορα κρουστά, όπως το μπεντίρ, η στάμνα, και το περσικό “ζαρμπ”. Το κουαρτέτο συμπληρώνεται από το Διονύση Μπουκουβάλα στα πλήκτρα και τον Απόστολο Ζούγρα στην τρομπέτα

Αφιερωμένο εξαιρετικά στους ποδηλάτες της Ζακύνθου

2010-06-30T18:15:00.007+03:00

Μια βόλτα στο υπέροχο λιμάνι της Ζακύνθου

2010-06-23T20:09:00.003+03:00

Τόλης Βοσκόπουλος "Γλυκά πονούσε το μαχαίρι"

2010-05-19T12:09:00.002+03:00

Στη μνήμη

2010-05-06T08:20:00.006+03:00

της Παρασκευής, της Αγγελικής και του Επαμεινώνδα υπαλλήλων της MARFIN.

Απλώς επισυνάπτω το κύριο άρθρο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ και την ανακοίνωση της MARFIN

"Zούμε ιστορικές στιγμές κατάρρευσης του μεταπολιτευτικού συστήματος διακυβέρνησης της χώρας. Ο θυμός της κοινωνίας είναι μεγάλος και θα γίνει μεγαλύτερος. Ορισμένοι εκ των πρωταιτίων της σημερινής τραγωδίας επιμένουν όμως να προκαλούν το κοινό αίσθημα. Ο λόγος γι’ αυτούς οι οποίοι συνέπραξαν για να πλουτίσουν διάφορα συμφέροντα σε βάρος του Δημοσίου με ανεξέλεγκτες προμήθειες ή γι’ αυτούς που έκαναν αθρόους διορισμούς όταν γνώριζαν ότι η χώρα χρεοκοπούσε. Κάποιοι εκ των πρωτεργατών του σημερινού φιάσκου είχαν την πρόνοια να αποσυρθούν εγκαίρως από την ενεργό πολιτική ζωή. Κάποιοι άλλοι όχι. Ας αναλάβουν τώρα έστω την ευθύνη που τους αναλογεί και ας παραιτηθούν από τα αξιώματα που κατέχουν ή διεκδικούν. Αν μη τι άλλο, θα σταματήσουν να βαρύνουν τον δημόσιο κορβανά τον οποίο με τόση ανευθυνότητα και φαυλότητα διαχειρίσθηκαν."

Αυτοκαταστροφή

Μπορεί μια κοινωνία να αυτοκαταστραφεί; Ασφαλώς και μπορεί και είναι βέβαιο ότι θα συμβεί αν συνεχίσουμε έτσι. Οταν δηλαδή επιτρέπει το κράτος και η κοινωνία σε μερικούς χούλιγκανς του μηδενισμού να καίνε την πόλη και εντέλει να δολοφονούν τρεις εργαζόμενους πολίτες. Οταν η ηγεσία του δεύτερου μεγάλου αστικού κόμματος της χώρας λαϊκίζει και δεν απαντά στο πολύ απτό ερώτημα «χρεοκοπία ή πρόγραμμα στήριξης». Οταν μια κοινωνία που είναι δικαιολογημένα θυμωμένη κατρακυλάει στον κατήφορο του άναρθρου λαϊκισμού. Οταν η κυβέρνηση συνεισφέρει πανικόβλητη σε αυτόν τον πυρετό του λαϊκισμού βάζοντας λάδι στη φωτιά.

Είμαστε στο πιο κρίσιμο σημείο της μεταπολεμικής μας ιστορίας. Το αν θα αυτοκαταστραφούμε, το αν δηλαδή θα χρεοκοπήσουμε, εξαρτάται πλέον από τις ηγεσίες μας, αλλά και εμάς όλους.

«Στην οικογένεια της MARFIN θρηνούμε σήμερα για την δολοφονία τριών νεαρών συναδέλφων μας. Εκφράζουμε την οργή μας κατά της πολιτείας που εγνώριζε ότι μόνο από τύχη δεν είχαν συμβεί μέχρι σήμερα τέτοια τραγικά περιστατικά. Εκφράζουμε ακόμα την οργή μας για τα ξύλινα πολιτικά λόγια και τις αντιδικίες σκοπιμότητας ορισμένων πολιτικών στη Βουλή την ώρα που οι σοροί των συναδέλφων μας δεν είχαν αποσυρθεί από το κατάστημά μας που επολιορκείτο ακόμα από τους διαδηλωτές ή και αναρχικούς. Οι αυτουργοί μακάρι να συλληφθούν και να τιμωρηθούν. Την μεγαλύτερη ευθύνη όμως έχουν οι ηθικοί αυτουργοί που δυστυχώς δεν θα τιμωρηθούν ποτέ»

Αύξηση των spreads... σήμερα το πρωί

2010-04-10T17:58:00.002+03:00

Απο τη συναυλία τη Μεγάλη Δευτέρα στον Άγιο Νικόλαο του Μώλου στη Ζάκυνθο

2010-04-10T10:17:00.002+03:00

Μύρτιδα

2010-04-09T23:46:00.004+03:00

Μύρτις, ένα κοριτσάκι 11 ετών που έζησε στην αρχαία Αθήνα «αφηγείται» την ιστορία του

Απεικόνιση του λοιμού της Αθήνας. Υστερα από έρευνες, ο Μανώλης Ι. Παπαγρηγοράκης, επίκουρος καθηγητής της Ορθοδοντικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο πιθανός αιτιολογικός παράγοντας ήταν ο τυφοειδής πυρετός.

Να σας συστήσουμε τη Μύρτιδα, μια ενδεκάχρονη κοπέλα που μας έρχεται από μακριά, για την ακρίβεια, από τους αρχαίους χρόνους. Για να τη γνωρίσετε –γράφει ο Ηλίας Μαγκλίνης– δεν έχετε παρά να βρεθείτε στο Μουσείο της Ακρόπολης, αύριο Παρασκευή, στις 7.30 το απόγευμα, οπότε και ο κύριος Μανώλης Ι. Παπαγρηγοράκης, επίκουρος καθηγητής της Ορθοδοντικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, θα παρουσιάσει σε ειδική εκδήλωση την τεκμηρίωση και όλα τα στάδια της ανάπλασης του κρανίου της αρχαίας κορασίδος, με τον τίτλο «Μύρτις: πρόσωπο με πρόσωπο με το παρελθόν». Επιπροσθέτως, την Πέμπτη, 15 Απριλίου, θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια της έκθεσης με τον ίδιο τίτλο, στο Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας, στο αμφιθέατρο «Αγγελος Γουλανδρής» του Κέντρου Γαία (Οθωνος 100, Κηφισιά). Η έκθεση αυτή θα παρουσιάσει με τη σειρά της όλη τη διαδοχή των διαφόρων φάσεων (τις αρχαιολογικές, ιατρικές πτυχές του θέματος, τον ρόλο που έπαιξαν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές) στην ολοκλήρωση της ανάπλασης αυτού του προσώπου από το παρελθόν.

Ισως κάποιοι αναρωτιέστε γιατί την αυριανή παρουσίαση θα πραγματοποιήσει ένας καθηγητής ορθοδοντικής και όχι ένας αρχαιολόγος. Ο κ. Παπαγρηγοράκης, όμως, ασχολείται εδώ και τριάντα χρόνια με τα αρχαιολογικά κρανία. «Το 1995, κατά τις ανασκαφές που γίνονταν στον Κεραμεικό, στο πλαίσιο της κατασκευής του Μετρό», μας είπε χθες ο κ. Παπαγρηγοράκης, «η αρχαιολόγος Ερση Μπαζιωτοπούλου-Βαλαβάνη μου παρέδωσε σκελετικό υλικό της μεσοελλαδικής εποχής (1900 π.Χ. - 300 π.Χ.) με το οποίο θα εμπλούτιζα την έρευνά μου πάνω στη μορφολογία του αρχαίου Ελληνα. Μελετούσα και συνέκρινα το κρανιοπροσωπικό σύμπλεγμα των αρχαίων και των νέων Ελλήνων. Σε αυτό το πλαίσιο, μελέτησα 150 αρχαία κρανία και τα συνέκρινα με 250 νεοελλήνων». Η μελέτη αυτή στάλθηκε στο Πανεπιστήμιο του Μπέργκεν, στη Σουηδία, και σχετική ανακοίνωση έγινε το 2005 στο Παγκόσμιο Ορθοδοντικό Συνέδριο, στο Παρίσι. «Στην ουσία, επιβεβαίωσα έπειτα από πενήντα χρόνια όσα υποστήριζαν θεωρητικά οι Αμερικανοί ανθρωπολόγοι, όπως ο Κουν, το 1939: ότι δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές ανάμεσα στους αρχαίους και τους σύγχρονους Ελληνες. Ειδικά ως προς το “προσωπικό” κρανίο (αυτό που μας είναι ορατό) δεν υπάρχει καμία διαφορά. Μόνο ως προς το “εγκεφαλικό” (η κάψα που περιβάλλει τον εγκέφαλο), αλλά πρόκειται για μια φυσιολογική εξέλιξη του ανθρώπινου είδους».

Το 2000 ανατέθηκε στον κ. Παπαγρηγοράκη να διερευνήσει μέσω του σκελετικού υλικού τον πιθανό αιτιολογικό παράγοντα του λοιμού της Αθήνας κατά τη διάρκεια των Πελοποννησιακών Πολέμων και το 2006 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πιθανότερη αιτία ήταν ο τυφοειδής πυρετός.

«Το 2007, στην 27η Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης, έπεσε η ιδέα για την ανάπλαση της Μύρτιδος – ιδέα βασισμένη στην ανάπλαση που είχε γίνει του προσώπου του Φιλίππου και με το υλικό που είχα από τους σκελετούς του Κεραμεικού. Ολοκληρώσαμε τη δουλειά πριν από λίγους μήνες. Ομως, η ανάπλαση δεν έγινε πάνω στο αρχαίο κρανίο, φτιάξαμε ένα αντίγραφο. Αυτό έγινε στο κέντρο Εγκέφαλος από τον ακτινολόγο Παναγιώτη Τούλα, όπου ο αξονικός τομογράφος του κέντρου έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιεί 64 τομές το δευτερόλεπτο. Πήραμε τα στοιχεία που μας έδωσε ο κύριος Τούλας και τα στείλαμε στα Χανιά, στα ΤΕΙ Κρήτης, όπου οι καθηγητές Μαραβελάκης και Αντωνιάδης, με ειδικό πρόγραμμα υπολογιστών, έφτιαξαν ένα πιστό αντίγραφο του κρανίου. Αυτό εστάλη στη Σουηδία, στον ειδικό μοντελίστα Οσκαρ Νίλσον, ο οποίος ολοκλήρωσε τη διαδικασία της ανάπλασης».

Το κοριτσάκι μας λοιπόν είναι 11 ετών, φοράει φόρεμα σχεδιασμένο από τη Σοφία Κοκοσαλάκη, από λινό ύφασμα, πάνω στο οποίο η Ελένη Κλημογιάννη ακολούθησε τον αρχαίο τρόπο ραφής. Να πούμε ακόμα ότι στην έκθεση στο Μουσείο Γουλανδρή, ο επισκέπτης θα περιδιαβάζει όλες τις διαδρομές της ανάπλασης με μουσικό χαλί μια σύνθεση του Κωνσταντίνου Βήτα. «Θα ήταν σοβαρή παράλειψη», τονίζει ο κύριος Παπαγρηγοράκης, «να μην αναφέρουμε ότι όλοι οι Ελληνες που εργάστηκαν σε όλες τις φάσεις της ανάπλασης, το έκαναν αφιλοκερδώς». Το κείμενο απο την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 8/4/201

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ

2010-03-25T22:00:00.005+02:00

Εθνική εορτή σήμερα και μάλλον δεν είναι τίποτε πιο επίκαιρο από μια κοινή εορτή των καταχρεωμένων και υβριζομένων μάλλον πανευρωπαϊκώς.

Παρέλαση και από το βάθρο των επισήμων εκτοξεύονται τα νέα αεροπλάνα που αγοράσαμε από τη Γερμανία ( βλέπε τη σαΐτα πάνω δεξιά)
Η κυρία βρίσκει την ευκαιρία να κόψει τα νύχια της...(Ειλικρινώς έβγαλε το νυχοκόπτη και κανονικά... στην Ελλάδα δεν υπάρχει χαμένος χρόνος δουλεύουμε διαρκώς...)

Και μια βαλίτσα μιας άλλης εποχής. Μάλλον τα έκανε τα ταξίδια της, όπως και ο ιδιοκτήτης της. Δεν θέλει όμως να πάει για σκουπίδια αλλά για ανακύκλωση είναι λίγο διαφορετικό πως να το κάνουμε!
Και βέβαια ο φίλος μας από το Πακιστάν που πουλάει σημαίες που είναι ανάποδα φτιαγμένες Μπορεί κάποιος νεονεοέλληνας να τις έφτιαξε τελικά. ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ

Συναυλία στον Άγιο Νικόλαο του Μώλου

2010-03-21T18:07:00.002+02:00

Την Μεγάλη Δευτέρα 29 Μαρτίου 2010 το βράδυ στις 20:30 στο Ναό Αγίου Νικολάου του Μώλου θα δωθεί συναυλία με έργα Johann Sebastian Bach και Jean Sibelius. Θα παίξουν, πιάνο η Ελισάβετ Μαντοπούλου και βιολοντσέλο ο Άρης Τσακάλης. Το πρόγραμμα αναλυτικά έχει ως εξής:

Johann Sebastian Bach

Σουίτα αριθμός 2 σε ρε ελάσσονα για βιολοντσέλλο σόλο. BWV 1008

Prelude

Allemande

Courante

Sarabande

Menuet I.II.

Gigue

Air

Μεταγραφή του δεύτερου μέρους της Σουίτας για ορχήστρα αριθμός 3 σε ρε μείζονα BWV 1068, για βιολοντσέλλο και πιάνο.

Σονάτα αριθμός 1 για βιολοντσέλλο και πιάνο σε σολ μείζονα. BWV1027 (αυθεντική για viola da gamba και clavecin)

Adagio

Allegro ma non tanto

Andante

Allegro moderato

Jean Sibelius

Religioso

Απόσπασμα από τα τέσσερα κομμάτια, για βιολί ή βιολοντσέλλο και πιάνο. op.78

Johann Sebastian Bach (1685-1750)

Ο Johann Sebastian Bach, προέρχεται από μια δυναστεία μουσικών. Ακολουθώντας αναπόφευκτα την οικογενειακή παράδοση ξεπέρασε τους πρόγονους και τους σύγχρονους με αυτόν, παρ' όλο που δεν απέκτησε την αναγνώριση που του άξιζε κατά την διάρκεια της ζωής του. Πέρασε τα πρώτα χρόνια της καριέρας του κυρίως σαν οργανίστας και αργότερα στην αυλή του ενός από τους δύο μεγάλους δούκες της Βαϊμάρης. Το 1717 μετακόμισε στο Κέτεν σαν διευθηντής της χορωδίας στην αυλή του νεαρού πρίγκιπα Λεοπόλδου και από το 1723 εγκαταστάθηκε στη Λειψία όπου εργάστηκε σαν καθηγητής της χορωδίας (Cantor) του αγίου Θωμά, έχοντας ταυτόχρονα την ευθύνη για τη μουσική στις πέντε κύριες εκκλησίες της πόλης.

Στη Λειψία τελικά ανέλαβε υπεύθυνος του πανεπιστημίου Collegium musicum και είχε την ευκαιρία να ασχοληθεί με την συγκέντρωση και την έκδοση πολλών προηγούμενων συνθέσεών του. Παραμελημένος για περισσότερο από έναν αιώνα μετά το θάνατό του, ο Bach τώρα θεωρείται ίσως ο μεγαλύτερος από όλους τους συνθέτες

Jean Sibelius (1865-1957)

Ο Jean Sibelius πέρασε τα πρώτα του χρόνια σε εποχή έξαρσης του Φινλανδικού εθνικισμού, μιας και η χώρα είχε ελευθερωθεί από την Σουηδική πρώτα και την Ρωσική κατοχή αργότερα.

Μεγαλωμένος σε μια οικογένεια όπου μιλούσαν Σουηδικά, γνώρισε την Φινλανδική γλώσσα και λογοτεχνία στο σχολείο. Τα Φινλανδικά "Sagas" άσκησαν δυνατή επιροή στο έργο του σαν συνθέτη. Μετά τις σπουδές του πρώτα στο Ελσίνκι και αργότερα στη Βιένη, έκανε την καριέρα του στη Φινλανδία στην οποία βραβεύτηκε με κρατική επιχορήγηση. Παρ΄όλο που έζησε μέχρι το 1957, δεν συνέθεσε πολύ μετά το 1926, αισθανόμενος έξω από τις τρέχουσες μουσικές τάσεις.

Να περιμένεις να σε εκτιμήσουν άνθρωποι που δεν εκτιμάς ...Ο Γιάννης Τσαρούχης εξομολογήται

2010-03-14T22:45:00.002+02:00

Όπερα δρόμου, οδός Ερμού, Καπνικαρέα.

2010-03-14T00:25:00.002+02:00

Όλη η αλήθεια για το βίντεο...

2010-03-09T08:36:00.004+02:00

Αντάλλαγμα για διαγραφή χρεών

2010-03-04T13:08:00.004+02:00

Πληροφορίες αναφέρουν οτι η Μέρκελ θα ζητήσει απο τον Παπανδρέου το ...Κερί. Το ωραίον χωρίον της Ζακύνθου. Ζακυθινοί ψηλά το κεφάλι...

Η συνέχεια του Ελληνικού πολιτισμού

2010-02-26T09:08:00.004+02:00

Χαρακτηριστικό δείγμα νεοελληνικής αρχιτεκτονικής που δείχνει περίτρανα στους φίλους μας τους Γερμανούς την συνέχεια του Ελληνικού πολιτισμού. Ακροκέραμα παντρεμένα αρμονικά με μοντέρνο στέγαστρο, κλιματιστικό, νεοκλασικές σιδεριές, αλουμίνια και δεν ξέρω τι άλλο.

Παρόλα αυτά...

2010-02-17T08:38:00.005+02:00

Παρόλα αυτά(όσα γράφω στο παρακάτω ποστ και το γενικότερο κλίμα που επικρατεί τους τελευταίους μήνες) εμείς τον πετάξαμε τον αετό και το φχαριστηθήκαμε. Με καλάμι εφημερίδες και χόρτα για ουρά γιατί φύσαγε πολύ και ήθελε μεγάλη και βαριά ουρά τον πετάξαμε. Πήγε ψηλά αλλά από το πολύ δυνατό αέρα έσπασε .Και του χρόνου.